Zamek Bykowskich w Piotrkowie Trybunalskim (II)

 

Zamek Bykowskich w Piotrkowie Trybunalskim

Zamek Bykowskich (właściwie zespół zamkowo-parkowy) znajduje się w dawnej wsi Byki, która dziś jest częścią Piotrkowa Trybunalskiego. Obiekt został wzniesiony w XVI wieku przez rodzinę Jaxa-Bykowskich herbu Gryf, pierwotnie jako budowla o charakterze obronnym.

W pierwszej połowie XVII wieku zamek przebudowano w stylu późnorenesansowym, nadając mu formę okazałej rezydencji magnackiej. Charakterystycznym elementem budowli jest wysoka wieża, która pełniła funkcje obserwacyjne i reprezentacyjne. Nad wejściem głównym do dziś można podziwiać kamienny portal z herbem Gryf, należącym do fundatorów obiektu.

Zamek przetrwał potop szwedzki, ale w kolejnych stuleciach wielokrotnie zmieniał właścicieli i stopniowo podupadał. W XIX wieku budynek pełnił funkcje gospodarcze, co doprowadziło do znacznego zniszczenia jego zabytkowych wnętrz. Po II wojnie światowej obiekt przeszedł gruntowną renowację, a obecnie mieści się w nim Ośrodek Doradztwa Rolniczego.

Wokół zamku rozciągają się pozostałości dawnego parku krajobrazowego, który jest popularnym miejscem spacerów mieszkańców. Według lokalnych podań, zamek połączony jest podziemnym tunelem z klasztorem Bernardynów w centrum Piotrkowa, choć nigdy tego nie udowodniono.

Słup drogowy w Szczucinie

 

 Na terenie muzeum drogownictwa w Szczucinie znajduje się zabytkowy słup drogowy.

Muzeum drogownictwa w Szczucinie (II)

 

Muzeum drogownictwa w Szczucinie

Muzeum Drogownictwa w Szczucinie to unikatowa w skali kraju placówka, podlegająca bezpośrednio pod Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Jest to jedyne miejsce w Polsce, które w tak kompleksowy sposób dokumentuje historię budowy oraz utrzymania dróg i mostów. Obiekt zajmuje powierzchnię około 2 hektarów, oferując zwiedzającym zarówno ekspozycję wewnętrzną, jak i zewnętrzną. Wewnątrz gmachu można podziwiać dokumenty, narzędzia oraz makiety obrazujące ewolucję technik drogowych na przestrzeni lat. 

Największą atrakcją jest jednak skansen maszyn, gdzie zgromadzono imponującą kolekcję dawnych walców, pługów odśnieżnych i innych urządzeń technicznych. Jednym z najcenniejszych eksponatów są historyczne walce parowe, które do dziś budzą podziw swoją monumentalną konstrukcją.

Skansen w Svidniku

Skansen w Svidníku, znany oficjalnie jako Muzeum Kultury Ukraińskiej, to wyjątkowe miejsce prezentujące dziedzictwo Rusinów i Ukraińców na Słowacji. Obiekt został udostępniony zwiedzającym w 1982 roku i zajmuje malowniczy teren o powierzchni około 10 hektarów. Na jego obszarze zgromadzono cenne zabytki architektury ludowej, w tym tradycyjne domy mieszkalne wykonane techniką zrębową. Jedną z najważniejszych atrakcji jest drewniana cerkiew z Novej Polianky, która zachwyca swoją konstrukcją i detalami. 

Spacerując między budynkami, można zobaczyć autentyczne meble, narzędzia rolnicze oraz wyposażenie domowe z dawnych lat. Ekspozycja obejmuje również obiekty gospodarcze, takie jak młyn wodny czy spichlerze, które przybliżają dawne techniki pracy. Skansen jest miejscem licznych wydarzeń kulturalnych i festiwali folklorystycznych, które ożywiają lokalną tradycję.

Kamienica Lewocka w Koszycach

Kamienica Lewocka (słow. Levočský dom) to jeden z najcenniejszych i najlepiej zachowanych zabytków świeckich w Koszycach, zlokalizowany przy ulicy Głównej 65. Budynek ten powstał w XV wieku jako późnogotycka rezydencja i do dziś zachował wiele pierwotnych detali architektonicznych. Swoją nazwę zawdzięcza palatynowi Alexiusowi Thurzo, który w 1542 roku przekazał kamienicę swojemu rodzinnemu miastu – Lewoczy. Przez kolejne lata dom służył jako schronienie i gospoda dla kupców z Lewoczy przybywających do Koszyc na handel. W 1617 roku w jego murach otwarto pierwszą w mieście drukarnię, prowadzoną przez Jana Festusa. Kamienica była świadkiem historycznych wydarzeń, w tym wystawnego, trwającego tydzień wesela siedmiogrodzkiego księcia Gábora Bethlena z Katarzyną Brandenburską w 1626 roku. Architektura obiektu łączy elementy gotyku z renesansowymi arkadami na dziedzińcu oraz barokowymi i klasycystycznymi modyfikacjami z późniejszych wieków. Obecnie w historycznych wnętrzach Levočskiego domu mieści się popularna restauracja i browar rzemieślniczy, co pozwala odwiedzającym poczuć atmosferę dawnych wieków.

Dom żebraka w Koszycach

Dom żebraka (słow. Žobrákov dom) to jeden z najbardziej malowniczych budynków przy ulicy Głównej 71 w Koszycach. Według legendy dom został wybudowany przez żebraka, który przez lata gromadził jałmużnę od hojnych mieszkańców miasta. Pieniądze uzyskane z żebractwa pozwoliły na wzniesienie tak okazałej rezydencji. Na szczycie fasady znajduje się charakterystyczna rzeźba mężczyzny zdejmującego kapelusz, który ma symbolizować właściciela dziękującego przechodniom za datki. Choć legenda jest chętnie powtarzana, historycy uważają ją za ludowy przekaz, a samą figurę za seryjny wyrób przedstawiający kupca lub rzemieślnika. 

Dzisiejszy wygląd budynku to efekt przebudowy z 1898 roku, która nadała mu romantyczny, secesyjny charakter. Fasada domu ozdobiona jest również alegorycznymi malowidłami autorstwa koszyckiego artysty Júliusa Édera, odkrytymi podczas renowacji w 1995 roku. Budowla ta pozostaje jednym z najczęściej fotografowanych zabytków na koszyckiej starówce

Anioł na balkonie w Preszowie

„Anioł na balkonie” w Preszowie (Słowacja) to charakterystyczna rzeźba z brązu, która znajduje się na fasadzie jednej z kamienic przy głównym rynku miasta. Rzeźba jest umieszczona na balkonie kamienicy przy Hlavnej ulici, w samym sercu historycznego centrum Preszowa.

Twórcą anioła jest znany słowacki rzeźbiarz akademicki Dušan Pončák (1941–2016), który odegrał kluczową rolę w kształtowaniu artystycznego krajobrazu miasta. Przedstawia on postać anioła, który swobodnie opiera się o balustradę balkonu, obserwując przechodniów na deptaku. Rzeźba jest wykonana z brązu i stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli preszowskiej starówki. Postać ta jest często utożsamiana z Aniołem Stróżem miasta.

Czołgi w Kapisowej na Słowacji

W samym centrum słowackiej wsi Kapišová znajduje się wyjątkowa ekspozycja militarna, która stanowi kluczowy punkt słynnej Doliny Śmierci. Można zobaczyć radzieckie czołgi T-34. Maszyny te są niemymi świadkami operacji dukielsko-preszowskiej, podczas której w tym rejonie doszło do niezwykle krwawych walk. Dzięki staraniom lokalnej społeczności i pasjonatów historii, czołgi są regularnie konserwowane, co pozwala zachować ich autentyczny wygląd.

Lokalizacja tych kolosów w samym sercu miejscowości sprawia, że historia wojenna przenika się tu z codziennym życiem mieszkańców. Całość ekspozycji w centrum wsi tworzy przejmujący klimat, skłaniając do refleksji nad tragizmem wydarzeń z jesieni 1944 roku.