Archikatedra w Wilnie

Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Władysława w Wilnie to najważniejsza katolicka świątynia na Litwie, położona u podnóża Góry Zamkowej. Klasycystyczny wygląd z charakterystycznym portykiem i rzeźbami na fasadzie zyskała ona pod koniec XVIII wieku dzięki projektowi Wawrzyńca Gucewicza. Tuż obok budynku stoi charakterystyczna, wysoka na 57 metrów dzwonnica, która pierwotnie była wieżą obronną zamku dolnego. W katedralnych kryptach spoczywają wybitne postacie historyczne, w tym królowie Polski Aleksander Jagiellończyk oraz Barbara Radziwiłłówna. Najcenniejszym elementem wnętrza świątyni jest barokowa kaplica św. Kazimierza, ozdobiona pięknymi freskami i marmurami.

Klasycystyczny ratusz w Płocku

Ratusz w Płocku to reprezentacyjny, klasycystyczny budynek zlokalizowany na Starym Rynku. Obiekt ten jest jednym z najbardziej znanych i najokazalszych gmachów historycznych w mieście. Pierwsza siedziba władz miejskich stała w tym miejscu już od XIV wieku, jednak rozebrano ją w 1817 roku.

Obecny budynek wzniesiono w stylu klasycystycznym w latach 1824–1825. Projektantem środkowej części nowej siedziby był wybitny architekt Jakub Kubicki. W kolejnych dziesięcioleciach do głównego korpusu dołączono sąsiednie kamienice, tworząc spójną całość. 

W 1831 roku budynek był miejscem ostatniego posiedzenia Sejmu Królestwa Polskiego. Wśród uczestników obrad znajdowali się generał Józef Bem i historyk Joachim Lelewel. Na frontonie gmachu umieszczono specjalną tablicę upamiętniającą to historyczne wydarzenie.

Obecnie w ratuszu mieści się oficjalna siedziba Prezydenta Płocka oraz Rady Miasta. Budynek do dzisiaj stanowi serce administracyjne i jeden z najważniejszych symboli płockiej starówki.

Kościół św. Michała w Brześciu Kujawskim - droga dobrzyńsko-kujawska

Kościół św. Michała Archanioła w Brześciu Kujawskim to cenny zabytek sakralny. Według zapisków Jana Długosza pierwotną świątynię ufundował w 1264 roku książę Kazimierz I Kujawski dla zakonu dominikanów. Obecny gotycki gmach o strukturze trójnawowej bazyliki został wzniesiony w drugiej połowie XIV wieku. 

Z powodu bliskiego sąsiedztwa dawnych murów obronnych budowla odgrywała w przeszłości istotną rolę w systemie militarnym miasta. Wnętrze obiektu skrywa m.in. manierystyczny obraz Matki Bożej Różańcowej oraz elementy neobarokowe wprowadzone po pożarze z lat dwudziestych XX wieku. Po kasacie zakonu w XIX wieku zakonnicy opuścili kompleks, a dziś ta zabytkowa świątynia funkcjonuje jako kościół filialny miejscowej parafii. 

Kościół jest zlokalizowany bezpośrednio na trasie Dobrzyńsko-Kujawskiej Drogi św. Jakuba, stanowiącej jedno z polskich odgałęzień europejskiego szlaku Camino de Santiago.

Król Władysław Łokietko z Brześcia Kujawskiego

Pomnik króla Władysława Łokietka w Brześciu Kujawskim upamiętnia księcia brzeskiego i późniejszego króla Polski, który w tym mieście przyszedł na świat. Monumentalny monument wykonany z brązu ma wysokość blisko trzech metrów i przedstawia władcę w pełnym stroju koronacyjnym z berłem i jabłkiem w dłoniach. 

Rzeźba autorstwa Tadeusza Wojtasika została uroczyście odsłonięta w 2007 roku na brzeskim rynku. Pomnik stanowi kluczowy punkt lokalnego dziedzictwa historycznego i przypomina o dawnej randze Brześcia jako stolicy Kujaw Nadwiślańskich. Monument cieszy się dużą popularnością wśród turystów odwiedzających region i jest symbolem dumy mieszkańców z królewskich korzeni ich miejscowości.

Płyta Nieznanego Żołnierza w Płocku

Płyta Nieznanego Żołnierza w Płocku znajduje się na placu Gabriela Narutowicza. Jest usytuowana bezpośrednio przed zabytkowym klasycystycznym budynkiem dawnego Odwachu. Miejsce to ma ogromne znaczenie dla historii całego miasta. To właśnie tutaj w 1918 roku mieszkańcy Płocka rozbroili pruskich żołnierzy.

Pomnik powstał w celu upamiętnienia bezimiennych bohaterów walczących o wolność ojczyzny. Pierwsza płyta poświęcona poległym żołnierzom stanęła w tym miejscu już w 1928 roku. Podczas II wojny światowej, w 1945 roku, pierwotny monument został zniszczony. Obecnie istniejąca płyta została zaprojektowana przez artystę Stanisława Lisowskiego. Uroczyste odsłonięcie odbudowanego upamiętnienia nastąpiło w 1966 roku.

Monument ma formę skromnej, ale niezwykle dostojnej kamiennej płyty. W centralnej części kompozycji znajduje się granitowy sześcian ozdobiony wizerunkiem orła. Na płycie umieszczono powszechnie znany i wymowny napis: „Bohaterom poległym w walce o wolność Ojczyzny”.

Na odwachu znajdują się pamiątkowe tablice upamiętniające polskich żołnierzy walczących w Płocku i okolicach.

Składane są pod nią kwiaty podczas wszystkich najważniejszych uroczystości państwowych. Tradycję opieki nad tym miejscem kontynuują między innymi lokalne jednostki wojskowe. Przechodnie chętnie zatrzymują się w tym punkcie podczas spacerów po historycznym centrum. Obiekt stanowi stałe przypomnienie o patriotycznej postawie dawnych mieszkańców Płocka.

Raszyn - miejsce pamięci z czasu II wojny światowej

W lipcu 1943 roku niemieccy okupanci przeprowadzili masową egzekucję około 100 więźniów politycznych z warszawskiego Pawiaka. Jako miejsce tej brutalnej zbrodni wybrano zadrzewiony, ustronny teren położony malowniczo pomiędzy raszyńskimi stawami. 

Ofiarami mordu byli Polacy przetrzymywani wcześniej w więzieniu na Pawiaku, stanowiącym wówczas największe niemieckie więzienie polityczne w okupowanym kraju. Wśród rozstrzelanych osób znajdowali się przede wszystkim członkowie polskiego ruchu oporu oraz przedstawiciele krajowej inteligencji. Egzekucja w Raszynie wpisywała się w hitlerowski plan systematycznej i potajemnej likwidacji elit polskiego społeczeństwa. Niemieccy oprawcy starali się zachować całą akcję w tajemnicy przed okolicznymi mieszkańcami, wybierając słabo widoczne miejsce straceń. Podobne masowe mordy na więźniach Pawiaka realizowano w tamtym okresie regularnie również w innych podwarszawskich miejscowościach, takich jak Palmiry czy Magdalenka. 

W 1967 roku na miejscu straceń w Raszynie uroczyście wzniesiono pomnik ku czci pomordowanych rodaków. Współcześnie ten monument przypomina kolejnym pokoleniom o tragicznych losach więźniów Pawiaka i wojennej historii Raszyna.

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zadusznikach - droga dobrzyńsko-kujawska

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zadusznikach to zabytkowa świątynia neogotycka wzniesiona w latach 1873–1875. Znajduje się w miejscowości Zaduszniki na Ziemi Dobrzyńskiej. Parafia w tym miejscu ma wielowiekową historię i została erygowana już w XIV wieku. Obecny budynek kościoła wzniesiono na miejscu poprzedniej świątyni, która uległa zniszczeniu w pożarze w 1831 roku. 

Projekt architektoniczny tej neogotyckiej budowli stworzył znany architekt Henryk Marconi. Świątynia ma charakterystyczną dla swojego stylu strzelistą bryłę i ozdobne detale architektoniczne. Wnętrze kościoła skrywa historyczne elementy wyposażenia sakralnego oraz dawne ołtarze. Budowla jest cennym przykładem dziewiętnastowiecznej architektury sakralnej w regionie oraz znajduje się na dobrzyńsko-kujawskim szlaku camino.

Słynny z wielkiej ucieczki obóz jeniecki w Żaganiu

 

W Żaganiu działały dwa niemieckie obozy jenieckie Stalag VIII C i Stalag Luft III, słynny z wielkiej ucieczki 76 lotników.

Pomnik - tunel Harry w Żaganiu

Pomnik i miejsce po tunelu „Harry” w Żaganiu upamiętniają słynną „Wielką Ucieczkę” alianckich jeńców z obozu Stalag Luft III w nocy z 24 na 25 marca 1944 roku. Oryginalny tunel „Harry” mial 111 metrów długości i został wykopany przez więźniów na głębokości około 10 metrów. 

Jego przebieg w żagańskim lesie oznaczono w terenie, a miejsca wyjścia i wejścia upamiętniono specjalnymi tablicami oraz pomnikiem z nazwiskami uciekinierów.

Z tunelu zdołało się wówczas wydostać 76 lotników, choć większość z nich została później schwytana i zamordowana przez Gestapo, tylko 3 lotnikom udało się uciec z niewoli.

Wejście do tunelu Harry w Żaganiu

Wejście do słynnego tunelu „Harry” w obozie Stalag Luft III w Żaganiu ukryto sprytnie pod podłogą baraku mieszkalnego numer 104.

zarys baraku 104

Zamaskowany właz znajdował się pod piecem kaflowym, co utrudniało jego odkrycie przez niemieckich strażników. Korytarz zaczynał się na głębokości kilku metrów pod ziemią i prowadził w stronę pobliskiego lasu. 

Przez ten ukryty otwór w nocy z 24 na 25 marca 1944 roku próbowało uciec 76 alianckich lotników.