Ołtarz Ojczyzny w Rzymie (II)

 

Ołtarz Ojczyzny w Rzymie

Monument Wiktora Emanuela II, znany również jako Ołtarz Ojczyzny (Vittoriano), to jeden z najbardziej charakterystycznych punktów orientacyjnych w Rzymie. Budowla powstała dla upamiętnienia pierwszego króla zjednoczonych Włoch, którego konny posąg z brązu dominuje nad konstrukcją. Monument wzniesiono z lśniącego, białego marmuru z Botticino, co sprawia, że wyraźnie odcina się on od okolicznych ceglanych i rzymskich zabudowań. Prace nad obiektem trwały kilkadziesiąt lat, a jego uroczyste otwarcie nastąpiło w 1911 roku. 

W centralnej części schodów znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, przy którym płonie wieczny ogień strzeżony przez wartę honorową. Monument bywa potocznie nazywany przez rzymian „maszyną do pisania” lub „tortem weselnym” ze względu na swój nietypowy kształt. 

Na szczycie budowli znajdują się dwie ogromne kwadrygi z brązu, symbolizujące Jedność i Wolność. Z górnych tarasów, na które można wjechać przeszkloną windą, rozpościera się jedna z najpiękniejszych panoram Rzymu. 

Wewnątrz obiektu mieści się Muzeum Zjednoczenia Włoch (Museo Centrale del Risorgimento), dokumentujące walkę o niepodległość kraju. Budowa monumentu była kontrowersyjna, ponieważ wymagała wyburzenia części średniowiecznej dzielnicy i fragmentów wzgórza Kapitolińskiego.

Pozostałości świątyni Wenus i Romy w Rzymie

Świątynia Wenus i Romy była największą budowlą sakralną w całym starożytnym Rzymie. Jej budowę rozpoczął cesarz Hadrian w 121 roku n.e., a oficjalne poświęcenie nastąpiło w 135 roku. Budowla znajdowała się na wzgórzu Velia, tuż obok Koloseum, co czyniło ją niezwykle eksponowanym punktem miasta.

Świątynia była poświęcona dwóm bóstwom: Venus Felix (bogini płodności i miłości) oraz Roma Aeterna (personifikacji wiecznego Rzymu). Architektura była unikalna, ponieważ składała się z dwóch oddzielnych cel (pomieszczeń) ustawionych do siebie plecami. Cela Wenus była skierowana w stronę Koloseum, natomiast cela bogini Romy patrzyła na Forum Romanum. Według legendy, projekt autorstwa Hadriana był krytykowany przez słynnego architekta Apollodorosa z Damaszku, co miało doprowadzić do jego wygnania. Świątynię otaczało ponad sto potężnych kolumn wykonanych z szarego granitu i białego marmuru.

W IX wieku papież Leon IV polecił wznieść w tym miejscu kościół Santa Maria Nova, co pomogło przetrwać części antycznej konstrukcji. Do dziś najlepiej zachowaną częścią są masywne, kasetonowe absydy, które wciąż dominują w krajobrazie Forum Romanum.

Plac św. Piotra

Plac św. Piotra został zaprojektowany przez wybitnego architekta i rzeźbiarza Gian Lorenzo Berniniego w XVII wieku na zlecenie papieża Aleksandra VII.

Charakterystyczna, potężna kolumnada Berniniego składa się z 284 kolumn i 88 filarów ustawionych w czterech rzędach. Nad kolumnadą góruje 140 posągów świętych, które zostały wykonane przez uczniów Berniniego według jego projektów.

W samym centrum placu stoi egipski obelisk, który ma 25 metrów wysokości i został sprowadzony do Rzymu przez cesarza Kaligulę w 37 roku n.e..

Plac został zaprojektowany na planie elipsy, co według zamysłu architekta ma symbolizować "otwarte ramiona Kościoła" przygarniające wiernych. Obok obelisku usytuowane są dwie symetryczne fontanny; jedna autorstwa Maderny, a druga – dopasowana do niej później – autorstwa Berniniego.

To właśnie na tym placu odbywają się najważniejsze uroczystości religijne, w tym msze pod przewodnictwem papieża oraz cotygodniowe audiencje generalne. Plac stanowi monumentalne przedpole dla Bazyliki św. Piotra, jednej z największych i najważniejszych świątyń chrześcijaństwa na świecie.

Wokół Watykanu

 

Łuk Konstantyna Wielkiego w Rzymie

Łuk Konstantyna Wielkiego to jeden z największych i najlepiej zachowanych rzymskich łuków triumfalnych. Został wzniesiony w IV wieku n.e. dla uczczenia dziesięciolecia rządów cesarza oraz jego zwycięstwa nad Maksencjuszem w bitwie przy Moście Mulwijskim. Monumentalna konstrukcja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Koloseum, przy dawnej drodze triumfalnej. Budowla posiada trzy przęsła, z których środkowe jest najwyższe i najszersze. Cechą charakterystyczną łuku jest wykorzystanie elementów architektonicznych i rzeźbiarskich pochodzących ze starszych zabytków, tzw. spoliów. Wykorzystane detale pochodzą z czasów panowania Trajana, Hadriana oraz Marka Aureliusza. Na szczycie łuku widnieje rozbudowana inskrypcja dedykowana cesarzowi przez Senat i lud rzymski. Płaskorzeźby przedstawiają nie tylko sceny batalistyczne, ale także ceremonie państwowe i religijne. Pomimo upływu stuleci, obiekt uniknął zniszczenia, służąc w średniowieczu jako element fortyfikacji obronnych. Dziś stanowi on kluczowy przykład późnoantycznej architektury i obowiązkowy punkt na mapie turystycznej Rzymu.

Bazylika Santa Maria in Aracoeli w Rzymie

Bazylika Santa Maria in Aracoeli znajduje się na najwyższym szczycie Kapitolu, jednego z siedmiu wzgórz Rzymu. Do głównego wejścia prowadzą monumentalne, marmurowe schody liczące 124 stopnie, wzniesione w 1348 roku jako wotum za ustąpienie czarnej śmierci. Zgodnie z tradycją, kościół stoi w miejscu, gdzie Sybilla przepowiedziała cesarzowi Augustowi przyjście Chrystusa, mówiąc: „Oto ołtarz pierworodnego Boga” (Ara Coeli).

Wspaniały, bogato złocony sufit kasetonowy upamiętnia zwycięstwo floty chrześcijańskiej nad Turkami w bitwie pod Lepanto w 1571 roku.

Wnętrze bazyliki skrywa aż 22 antyczne kolumny, które pochodzą z różnych starożytnych rzymskich budowli.

W bazylice spoczywają relikwie św. Heleny, matki cesarza Konstantyna Wielkiego, która sprowadziła do Rzymu relikwie Męki Pańskiej.

Ważnym skarbem świątyni była figurka Santo Bambino, wyrzeźbiona podobno z drewna oliwnego z Ogrodu Getsemani. Figurka została skradziona w 1994 roku, jednak jej wierna kopia wciąż przyciąga pielgrzymów i setki listów od dzieci z całego świata.

W bocznej kaplicy Bufalini można podziwiać cykl renesansowych fresków autorstwa Pinturicchia, przedstawiających życie św. Bernardyna ze Sieny.

Przez wieki bazylika pełniła funkcję oficjalnego kościoła senatu i ludu rzymskiego, co podkreśla skrót SPQR widoczny w wielu miejscach.

Ze względu na surową fasadę z cegły i wyniosłe położenie, kościół ten uważa się za jeden z najbardziej autentycznych przykładów rzymskiej architektury sakralnej.

Koloseum

Koloseum, znane pierwotnie jako Amfiteatr Flawiuszów, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Rzymu i całych Włoch. Budowę obiektu rozpoczął cesarz Wespazjan około 70 roku n.e., a ukończył jego syn Tytus w 80 roku n.e.. Nazwa „Koloseum” pochodzi prawdopodobnie od ogromnego posągu Nerona (Kolosa), który dawniej stał w pobliżu budowli.

Jest to największy amfiteatr na świecie, mierzący 189 metrów długości, 156 metrów szerokości i blisko 50 metrów wysokości. W czasach swojej świetności arena mogła pomieścić od 50 do nawet 80 tysięcy widzów.

Głównymi atrakcjami organizowanymi w Koloseum były krwawe walki gladiatorów oraz widowiskowe polowania na dzikie zwierzęta. Pod drewnianą podłogą areny znajdowało się tzw. hypogeum – system podziemnych korytarzy i klatek dla zwierząt oraz gladiatorów. 

Konstrukcja została wzniesiona głównie z bloków trawertynu, tufu oraz betonu i cegły. Przez wieki budowla służyła jako źródło materiałów budowlanych, co przyczyniło się do jej obecnego, niepełnego stanu.

Dziś Koloseum znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO i jest uznawane za jeden z siedmiu nowych cudów świata.