Zamek w Dobrzyniu nad Wisłą to historyczna warownia, której ślady obecności do dziś można odnaleźć na tamtejszej Górze Zamkowej. Mimo że obiekt uległ całkowitemu zniszczeniu, jego dzieje stanowią niezwykle ważny rozdział w historii regionu, nierozerwalnie związany z walkami polsko-krzyżackimi. Zamek w Dobrzyniu nad Wisłą został wzniesiony na wysokim wzniesieniu dominującym nad doliną rzeki.
Powstał on w miejscu wcześniejszego, wczesnośredniowiecznego grodu obronnego z XI wieku. Na początku XIII wieku tereny te stały się kluczowym punktem strategicznym w relacjach polsko-pruskich. W 1228 roku książę Konrad Mazowiecki osadził w tutejszym grodzie zakon rycerski zwany braćmi dobrzyńskimi. Był to jedyny zakon rycerski uformowany bezpośrednio na ziemiach polskich. Ich głównym zadaniem była obrona północnego Mazowsza przed najazdami pogańskich Prusów .Ze względu na niewielką liczebność oraz trudności militarne, zakon wkrótce połączył się z Krzyżakami. W XIV wieku wzniesiono tu murowaną warownię książąt mazowieckich.
Zamek regularnie przechodził z rąk do rąk, będąc częstym przedmiotem sporów między książętami polskimi a Krzyżakami. W latach 1329–1343 twierdza znajdowała się pod okupacją zakonu krzyżackiego. Najtragiczniejszy moment w dziejach zamku nastąpił w sierpniu 1409 roku. Został wówczas oblężony i po trzydniowej walce zdobyty przez wojska krzyżackie. Zwycięzcy wymordowali załogę warowni, a zamek splądrowali.
Po bitwie pod Grunwaldem zamek został odzyskany przez wojska królewskie. Na początku XV wieku wzmiankowano istnienie na zamku wieży. W 1657 roku zamek i miasto zostały spalone przez wojska szwedzkie. Przypuszczalnie obiektu już później nie odbudowano. W 1789 roku wzmiankowano, że na miejscu po zamku nie ma żadnej zabudowy. Obecnie dawne założenie obronne jest obszarem badań archeologicznych prowadzonych przez lokalne instytucje.
