Łuk Konstantyna Wielkiego w Rzymie

Łuk Konstantyna Wielkiego to jeden z największych i najlepiej zachowanych rzymskich łuków triumfalnych. Został wzniesiony w IV wieku n.e. dla uczczenia dziesięciolecia rządów cesarza oraz jego zwycięstwa nad Maksencjuszem w bitwie przy Moście Mulwijskim. Monumentalna konstrukcja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Koloseum, przy dawnej drodze triumfalnej. Budowla posiada trzy przęsła, z których środkowe jest najwyższe i najszersze. Cechą charakterystyczną łuku jest wykorzystanie elementów architektonicznych i rzeźbiarskich pochodzących ze starszych zabytków, tzw. spoliów. Wykorzystane detale pochodzą z czasów panowania Trajana, Hadriana oraz Marka Aureliusza. Na szczycie łuku widnieje rozbudowana inskrypcja dedykowana cesarzowi przez Senat i lud rzymski. Płaskorzeźby przedstawiają nie tylko sceny batalistyczne, ale także ceremonie państwowe i religijne. Pomimo upływu stuleci, obiekt uniknął zniszczenia, służąc w średniowieczu jako element fortyfikacji obronnych. Dziś stanowi on kluczowy przykład późnoantycznej architektury i obowiązkowy punkt na mapie turystycznej Rzymu.

Bazylika Santa Maria in Aracoeli w Rzymie

Bazylika Santa Maria in Aracoeli znajduje się na najwyższym szczycie Kapitolu, jednego z siedmiu wzgórz Rzymu. Do głównego wejścia prowadzą monumentalne, marmurowe schody liczące 124 stopnie, wzniesione w 1348 roku jako wotum za ustąpienie czarnej śmierci. Zgodnie z tradycją, kościół stoi w miejscu, gdzie Sybilla przepowiedziała cesarzowi Augustowi przyjście Chrystusa, mówiąc: „Oto ołtarz pierworodnego Boga” (Ara Coeli).

Wspaniały, bogato złocony sufit kasetonowy upamiętnia zwycięstwo floty chrześcijańskiej nad Turkami w bitwie pod Lepanto w 1571 roku.

Wnętrze bazyliki skrywa aż 22 antyczne kolumny, które pochodzą z różnych starożytnych rzymskich budowli.

W bazylice spoczywają relikwie św. Heleny, matki cesarza Konstantyna Wielkiego, która sprowadziła do Rzymu relikwie Męki Pańskiej.

Ważnym skarbem świątyni była figurka Santo Bambino, wyrzeźbiona podobno z drewna oliwnego z Ogrodu Getsemani. Figurka została skradziona w 1994 roku, jednak jej wierna kopia wciąż przyciąga pielgrzymów i setki listów od dzieci z całego świata.

W bocznej kaplicy Bufalini można podziwiać cykl renesansowych fresków autorstwa Pinturicchia, przedstawiających życie św. Bernardyna ze Sieny.

Przez wieki bazylika pełniła funkcję oficjalnego kościoła senatu i ludu rzymskiego, co podkreśla skrót SPQR widoczny w wielu miejscach.

Ze względu na surową fasadę z cegły i wyniosłe położenie, kościół ten uważa się za jeden z najbardziej autentycznych przykładów rzymskiej architektury sakralnej.

Koloseum

Koloseum, znane pierwotnie jako Amfiteatr Flawiuszów, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Rzymu i całych Włoch. Budowę obiektu rozpoczął cesarz Wespazjan około 70 roku n.e., a ukończył jego syn Tytus w 80 roku n.e.. Nazwa „Koloseum” pochodzi prawdopodobnie od ogromnego posągu Nerona (Kolosa), który dawniej stał w pobliżu budowli.

Jest to największy amfiteatr na świecie, mierzący 189 metrów długości, 156 metrów szerokości i blisko 50 metrów wysokości. W czasach swojej świetności arena mogła pomieścić od 50 do nawet 80 tysięcy widzów.

Głównymi atrakcjami organizowanymi w Koloseum były krwawe walki gladiatorów oraz widowiskowe polowania na dzikie zwierzęta. Pod drewnianą podłogą areny znajdowało się tzw. hypogeum – system podziemnych korytarzy i klatek dla zwierząt oraz gladiatorów. 

Konstrukcja została wzniesiona głównie z bloków trawertynu, tufu oraz betonu i cegły. Przez wieki budowla służyła jako źródło materiałów budowlanych, co przyczyniło się do jej obecnego, niepełnego stanu.

Dziś Koloseum znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO i jest uznawane za jeden z siedmiu nowych cudów świata.

Varia z Muzeów Watykańskich

 

Posadzki w Muzeach Watykańskich

Posadzki w muzeach watykańskich stanowią integralną część dekoracji, tworząc harmonijną całość z freskami na ścianach i sufitach. Wiele korytarzy zdobią mozaiki rzymskie, które przeniesiono tam z dawnych willi i term cesarskich. Najsłynniejszym dziełem jest ogromna, kolorowa mozaika z III wieku n.e. w Sali Rotonda, przedstawiająca walki centaurów.

Wiele sal wyłożono w stylu kosmowskim, charakteryzującym się misternymi, geometrycznymi wzorami z kolorowych kamieni. Do tworzenia tych luksusowych podłóg używano najdroższych surowców antyku, takich jak czerwony porfir czy zielony serpentynit.

Podłogi w Stanzach Rafaela zachwycają precyzją układu marmurów, które nawiązują do renesansowej geometrii. Niektóre posadzki pełnią funkcję dydaktyczną, jak te w Galerii Map, prowadzące wzrok widza wzdłuż osi całego pomieszczenia.

Posąg św. Katarzyny ze Sieny w Rzymie

Posąg św. Katarzyny ze Sieny w Rzymie znajduje się na placu Piazza Pia, tuż obok ogrodów otaczających Zamek św. Anioła. Monument został wykonany z białego marmuru z Carrary przez rzeźbiarza Francesco Messinę i odsłonięty w 1962 roku. Upamiętnia on postać świętej, która w XIV wieku odegrała kluczową rolę w namówieniu papieża do powrotu z Awinionu do Rzymu. Centralna figura przedstawia św. Katarzynę w habitu dominikańskim, okrytą długim, dynamicznie wyrzeźbionym płaszczem. Artysta nadał rzeźbie wrażenie ruchu, co ma symbolizować pośpiech i determinację świętej w pełnieniu jej misji. Obok głównego posągu znajdują się cztery marmurowe bloki z płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny z jej życia. Dzieło powstało z okazji 500-lecia kanonizacji św. Katarzyny oraz dla uczczenia jej roli jako patronki Włoch. 

Lokalizacja pomnika jest symboliczna, ponieważ znajduje się on na drodze łączącej Watykan z resztą miasta. Z miejsca, w którym stoi posąg, roztacza się piękny widok na kopułę Bazyliki św. Piotra, co czyni go popularnym punktem fotograficznym. Monument ten jest jednym z nowszych, ale bardzo znaczących elementów krajobrazu architektonicznego w okolicach Tybru.

Schody hiszpańskie w Rzymie

Schody hiszpańskie w Rzymie to jedne z najsłynniejszych i najdłuższych schodów w Europie, liczące od 135 do 138 stopni. Zostały zbudowane w XVIII wieku (1723–1725) i łączą plac Piazza di Spagna z kościołem Trinità dei Monti. Ich oficjalna nazwa to Scalinata di Trinità dei Monti, jednak powszechnie używa się nazwy nawiązującej do pobliskiej ambasady Hiszpanii.

U podnóża schodów znajduje się charakterystyczna fontanna Barcaccia w kształcie łodzi, zaprojektowana przez Pietro Berniniego. Wiosną schody są tradycyjnie dekorowane setkami donic z kwitnącymi azaliami, co przyciąga rzesze turystów. Od 2019 roku obowiązuje surowy zakaz siadania na stopniach schodów.

Miejsce to stało się ikoną popkultury dzięki filmowi „Rzymskie wakacje” z Audrey Hepburn i Gregorym Peckiem. Ze szczytu schodów roztacza się jeden z najpiękniejszych widoków na panoramę Wiecznego Miasta.

Pałace muzeów watykańskich

 

Brama do Muzeów Watykańskich