Dziedziniec zamku górnego w Trokach

 

Sala książęca na zamku w Trokach

Reprezentacyjna sala książęca znajduje się w budynku południowym zamku właściwego w Trokach. To wspaniałe pomieszczenie miało wymiary około 10 na 21 metrów oraz 5,5 metra wysokości. W dawnych czasach wnętrze tej sali ozdobione było pięknym gwieździstym sklepieniem oraz malowidłami. Odbywały się w niej najważniejsze uroczystości państwowe i podejmowano tu zagranicznych gości. Dziś to pomieszczenie jest częścią ekspozycji Muzeum Historycznego w Trokach.

Wystawa zamku górnego w Trokach (II)

Wystawa zamku górnego w Trokach (I)

W odrestaurowanych wnętrzach zamku górnego w Trokach mieści się główna siedziba Muzeum Historycznego w Trokach. Stała ekspozycja przybliża zwiedzającym dzieje samej warowni oraz Wielkiego Księstwa Litewskiego. W historycznych komnatach można zobaczyć dawne meble, naczynia, militaria i znaleziska archeologiczne. Kolejne sale prezentują bogate kolekcje rzemiosła artystycznego, porcelany oraz numizmatów. Wystawa ta stanowi doskonałe uzupełnienie wizyty w słynnej gotyckiej twierdzy na jeziorze Galwe Zamek w Trokach.

Zamek górny na wyspie w Trokach

W drugiej połowie XIV wieku, na jednej z większych wysp jeziora Galwe rozpoczęła się budowa zamku na Wyspie. W pierwszym etapie budowy zamek miał charakter przejściowy, składając się z pałacu książęcego w kształcie litery „U” i dziedzińca. Budowę zamku rozpoczął Kiejstut, a ukończył jego syn Witold w pierwszej połowie XV wieku. Zamek został wzniesiony jako twierdza obronna i nigdy nie został zdobyty.

W drugim etapie budowy pomiędzy budynkami pałacowymi wzniesiono sześciokondygnacyjny donżon o wymiarach 9,2 × 9,6 m (o wysokości 33 metrów), a wzdłuż krawędzi wyspy – mur obronny z przyporami. Architektura zamku utrzymana jest w stylu gotyckim, choć niektóre elementy miały również cechy romańskie. Wszystkie pomieszczenia były sklepione kolebkowo, a krawędzie otworów okiennych zdobiono profilowaną cegłą. Na drugim piętrze prawego skrzydła pałacu znajdowała się reprezentacyjna sala, a okna zdobiły witraże. 

O architekturze zamku na wyspie, po raz pierwszy wspomniał flamandzki podróżnik Gilbert de Lanois, wskazując, że „drugi zamek stoi pośrodku innego jeziora, w odległości strzału armatniego od starego. Jest całkowicie nowy, zbudowany z cegły według wzoru francuskiego”. W ostatnim etapie budowy zamku wybudowano fosę oddzielającą pałac książęcy od fortu, otoczono go murem obronnym z wieżami i kazamatami. 

Wystawy na zamku dolnym w Trokach

Wystawy zlokalizowane na przedzamczu (nazywanym zamkiem dolnym) zamku w Trokach stanowią niezwykle bogatą część ekspozycji Muzeum Historycznego w Trokach. Odwiedzający mogą tam podziwiać imponujące, unikalne kolekcje sztuki użytkowej, obejmujące dawne meble, fajki z pianki morskiej, naczynia oraz zabytkowe zegary. 

W salach wystawowych zaprezentowano także fascynujące trofea myśliwskie, które przyciągają uwagę miłośników dawnych tradycji łowieckich. Część ekspozycji poświęcono znaleziskom archeologicznym oraz cennym monetom, które przybliżają codzienne życie i historię dawnego księstwa litewskiego.

Ruiny zamku na półwyspie w Trokach

Zamek na Półwyspie w Trokach to jeden z zamków w Trokach na Litwie. Położony jest na półwyspie między południowym jeziorem Galwe a jeziorem Łuka. Zbudowany około 1350–1377 roku przez księcia trockiego Kiejstuta, stanowił ważną budowlę obronną chroniącą Troki i Wilno, stolicę Wielkiego Księstwa Litewskiego, przed atakami Krzyżaków. Kronika krzyżacka donosiła, że był to nowy zamek w Trokach. Stary, drewniany zamek został zastąpiony murowanym.

Zamek posiadał siedem wież połączonych murem o wysokości 10 m. Trzy największe wieże, o wymiarach 15 m × 15 m, chroniły najbardziej narażone południowo-zachodnie skrzydło. Fosa o szerokości 12–14 m oddzielała budowlę od miasta. Znaczna część zamku została zniszczona w XVII wieku. Pozostałości murów i wież zostały zachowane i objęte ochroną Trockiego Historycznego Parku Narodowego.

Był wielokrotnie atakowany – nie tylko przez Krzyżaków – ale także niszczony podczas wojen wewnętrznych między książętami litewskimi. Zamek był atakowany w latach 1382 i 1383 (podczas wojny domowej 1381–1384) oraz w 1390 roku (podczas wojny domowej 1389–1392). Po bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku rozpoczęto odbudowę zamku. Jednak po śmierci Witolda Wielkiego prace nie zostały ukończone. Po traktacie mełneńskim z 1422 roku zamek stracił znaczenie obronne.

Wiadomo, że wielcy książęta wykorzystywali go jako rezydencję. Zygmunt Kiejstutowicz został zamordowany na zamku 20 marca 1440 roku. W XVI wieku zamek służył jako więzienie. Został zniszczony podczas wojny rosyjsko-polskiej (1654–1667) i nigdy nie został odbudowany. Terytorium zostało nadane klasztorowi dominikanów w 1678 roku przez Marcjana Aleksandra Ogińskiego, wojewodę trockiego. Dopiero w latach 70. XVIII wieku zakonnicy ostatecznie zbudowali swój klasztor i kościół; te budynki również stanowią część zespołu zamkowego. Prace restauracyjne rozpoczęły się dopiero w drugiej połowie XIX wieku. W drugiej połowie XX wieku odkryto pozostałości niedokończonego pałacu z XV wieku.

Dziś zamek na półwyspie słynie z tradycyjnego festiwalu średniowiecznego. Życie w średniowieczu jest prezentowane poprzez rzemiosło i walki rycerskie. Schody prowadzą na Górę Auku (Górę Ofiar). Według legendy odprawiano tu pogańskie rytuały i składano ofiary bogom.