Pałac Kwirynalski w Rzymie

Pałac Kwirynalski to jedna z najważniejszych historycznych budowli w Rzymie, położona na najwyższym z siedmiu wzgórz miasta. Od 1946 roku pełni on funkcję oficjalnej rezydencji Prezydenta Republiki Włoskiej. Budowa pałacu rozpoczęła się w 1583 roku i pierwotnie służył on jako letnia rezydencja papieży. Przez wieki gościł w swoich murach aż 30 papieży, czterech królów Włoch oraz wielu wybitnych mężów stanu. 

Architektura obiektu jest dziełem najwybitniejszych artystów, w tym Domenico Fontany, Carlo Maderny oraz Gian Lorenzo Berniniego. Wnętrza pałacu kryją imponującą kolekcję gobelinów, obrazów oraz zabytkowych mebli z różnych epok. 

Jednym z najbardziej widowiskowych wydarzeń pod pałacem jest uroczysta zmiana warty honorowej, która przyciąga rzesze turystów. Ogrody Kwirynalskie zajmują obszar 4 hektarów i stanowią zieloną enklawę pełną fontann oraz rzadkich gatunków roślin. Budynek posiada aż 1200 pokoi, co czyni go jednym z największych pałaców prezydenckich na świecie. Ze względu na pełnione funkcje państwowe, zwiedzanie wnętrz jest możliwe tylko po wcześniejszej rezerwacji i w wyznaczonych terminach.

Rzeźby w Muzeach Kapitolińskich (II)

 

Rzeźby w Muzeach Kapitolińskich

 

Pomnik konny Marka Aureliusza

Pomnik konny Marka Aureliusza to jedyny zachowany w całości rzymski posąg konny z brązu pochodzący z okresu antyku. Powstał około 175 roku n.e., prawdopodobnie dla upamiętnienia zwycięstw cesarza nad plemionami germańskimi.

Przetrwał średniowiecze tylko dlatego, że błędnie brano go za wizerunek Konstantyna Wielkiego, pierwszego chrześcijańskiego cesarza. Oryginalna rzeźba była niegdyś niemal w całości pozłacana, czego ślady są widoczne do dziś.

Marek Aureliusz jest przedstawiony w stroju cywilnym, jako władca niosący pokój, a nie w zbroi jako zdobywca. Gest wyciągniętej prawej ręki cesarza to tradycyjny gest adlocutio – przemawiania do wojska lub łaski. Rzeźba imponuje realizmem – koń jest przedstawiony w ruchu, z niezwykłą dbałością o detale anatomiczne.

W 1538 roku Michał Anioł zaprojektował dla pomnika nowy postument na środku placu na Kapitolu w Rzymie. Obecnie na samym placu stoi kopia, natomiast oryginał przeniesiono do Muzeów Kapitolińskich, by chronić go przed korozją. Wizerunek tego pomnika zdobi współczesną włoską monetę o nominale 0,50 euro.

Wilczyca Kapitolińska

Wilczyca Kapitolińska to jeden z najsłynniejszych symboli Rzymu, przedstawiający mityczną opiekunkę założycieli miasta. Według legendy, zwierzę zaopiekowało się i wykarmiło własnym mlekiem porzucone bliźnięta – Romulusa i Remusa. Rzeźba przedstawia wilczycę w postawie stojącej, z głową zwróconą w bok, wydającą się czuwać nad bezpieczeństwem dzieci.

Przez wieki uważano, że odlana z brązu figura pochodzi z V wieku p.n.e. i jest dziełem Etrusków. Nowoczesne badania (datowanie radiowęglowe) sugerują jednak, że posąg wilczycy powstał znacznie później, prawdopodobnie w średniowieczu, między XI a XII wiekiem n.e. Figurki chłopców – Romulusa i Remusa – zostały dodane do rzeźby znacznie później, bo dopiero w XV wieku, przypuszczalnie przez Antonia del Pollaiolo.

Oryginalna rzeźba znajduje się na co dzień w Muzeach Kapitolińskich w Rzymie. Posąg posiada wymiary większe niż naturalnej wielkości wilka, mając około 75 cm wysokości i 114 cm długości.

Wilczyca była świętym zwierzęciem boga wojny Marsa, co podkreśla siłę i boski charakter mitu o powstaniu Rzymu. Symbolizuje ona nie tylko mityczny początek wiecznego miasta, ale także dwojaki aspekt władzy: matczyną opiekę oraz grozę.

Kolos Konstantyna

Kolos Konstantyna to monumentalny posąg cesarza Konstantyna Wielkiego, wzniesiony w Rzymie na początku IV wieku n.e. Oryginalnie rzeźba mierzyła około 13 metrów wysokości i znajdowała się w Bazylice Maksencjusza na Forum Romanum.

Został wykonany techniką akrolitu, co oznaczało połączenie białego marmuru (odkryte części ciała) z drewnianym stelażem krytym brązem (szaty). Głowa cesarza ma aż 2,5 metra wysokości i charakteryzuje się ogromnymi, wpatrzonymi w dal oczami, co nadaje jej nadludzki wygląd.

Stylistyka kolosa zrywa z dawnym rzymskim realizmem, wprowadzając surowy i symboliczny majestat typowy dla późnego antyku. Do czasów współczesnych przetrwało jedynie dziewięć marmurowych fragmentów, w tym głowa, prawa dłoń oraz stopy.

Te oryginalne części są obecnie eksponowane na dziedzińcu Pałacu Konserwatorów w Muzeach Kapitolińskich w Rzymie. Kolos jest uważany za jeden z najważniejszych zabytków rzymskiej rzeźby, stanowiący pomost między sztuką klasyczną a bizantyjską.

Posągi Dioskurów w Rzymie

Monumentalne posągi Dioskurów, czyli Kastora i Polluksa, znajdują się u szczytu schodów prowadzących na plac Kapitoliński w Rzymie. Rzeźby te pochodzą z okresu późnego cesarstwa rzymskiego i są wykonane z białego marmuru.

Przedstawiają one mitycznych bliźniaków, synów Zeusa i Ledy, którzy w mitologii rzymskiej uchodzili za patronów miasta. Każda z figur stoi obok swojego wiernego konia, co podkreśla ich status doskonałych jeźdźców i wojowników. Charakterystycznym elementem ich stroju są czapki w kształcie połowy jajka, zwane pileus, nawiązujące do ich mitycznych narodzin. Ze względu na ogromne rozmiary, sięgające blisko 6 metrów wysokości, rzeźby te zaliczane są do tzw. posągów kolosalnych.

Posągi zostały odnalezione w połowie XVI wieku w rzymskim getcie, w pobliżu starożytnego Teatru Pompejusza. Na plac Kapitoliński trafiły w 1583 roku na polecenie papieża Grzegorza XIII, aby uzupełnić wizję urbanistyczną Michała Anioła. Ich ustawienie na szczycie rampy zwanej Cordonata tworzy imponującą bramę wejściową do serca Kapitolu.