Bazylika św. Pawła za murami w Rzymie

Bazylika św. Pawła za Murami to jedna z czterech bazylik papieskich w Rzymie, będąca ważnym celem pielgrzymek chrześcijańskich. Została wzniesiona nad miejscem pochówku św. Pawła, który zgodnie z tradycją został ścięty około 67 roku n.e.. Jej nazwa odnosi się do lokalizacji poza murami obronnymi wzniesionymi przez cesarza Aureliana. Budowa pierwszej dużej świątyni w tym miejscu rozpoczęła się w IV wieku pod patronatem cesarzy Teodozjusza I, Arkadiusza i Walentyniana II. 

W lipcu 1823 roku potężny pożar prawie całkowicie zniszczył starożytną budowlę, co doprowadziło do jej odbudowy w niemal pierwotnym kształcie. 

Wnętrze bazyliki słynie z serii mozaikowych medalionów przedstawiających portrety wszystkich papieży, od św. Piotra aż do czasów obecnych. Według legendy, gdy zabraknie miejsca na nowy portret papieski, nastąpi koniec świata. 

Pod ołtarzem głównym znajduje się konfesja św. Pawła, gdzie wierni mogą zobaczyć sarkofag z relikwiami Apostoła Narodów. 

Budowla zachwyca imponującym dziedzińcem (atrium) z kolumnadą oraz posągiem św. Pawła trzymającego miecz w centralnym punkcie. Świątynia znajduje się przy Via Ostiense i do dziś stanowi jedno z najbardziej majestatycznych miejsc kultu w Wiecznym Mieście.

Rzeźby w Muzeach Kapitolińskich (III)

 

Pałac Kwirynalski w Rzymie

Pałac Kwirynalski to jedna z najważniejszych historycznych budowli w Rzymie, położona na najwyższym z siedmiu wzgórz miasta. Od 1946 roku pełni on funkcję oficjalnej rezydencji Prezydenta Republiki Włoskiej. Budowa pałacu rozpoczęła się w 1583 roku i pierwotnie służył on jako letnia rezydencja papieży. Przez wieki gościł w swoich murach aż 30 papieży, czterech królów Włoch oraz wielu wybitnych mężów stanu. 

Architektura obiektu jest dziełem najwybitniejszych artystów, w tym Domenico Fontany, Carlo Maderny oraz Gian Lorenzo Berniniego. Wnętrza pałacu kryją imponującą kolekcję gobelinów, obrazów oraz zabytkowych mebli z różnych epok. 

Jednym z najbardziej widowiskowych wydarzeń pod pałacem jest uroczysta zmiana warty honorowej, która przyciąga rzesze turystów. Ogrody Kwirynalskie zajmują obszar 4 hektarów i stanowią zieloną enklawę pełną fontann oraz rzadkich gatunków roślin. Budynek posiada aż 1200 pokoi, co czyni go jednym z największych pałaców prezydenckich na świecie. Ze względu na pełnione funkcje państwowe, zwiedzanie wnętrz jest możliwe tylko po wcześniejszej rezerwacji i w wyznaczonych terminach.

Rzeźby w Muzeach Kapitolińskich (II)

 

Rzeźby w Muzeach Kapitolińskich

 

Pomnik konny Marka Aureliusza

Pomnik konny Marka Aureliusza to jedyny zachowany w całości rzymski posąg konny z brązu pochodzący z okresu antyku. Powstał około 175 roku n.e., prawdopodobnie dla upamiętnienia zwycięstw cesarza nad plemionami germańskimi.

Przetrwał średniowiecze tylko dlatego, że błędnie brano go za wizerunek Konstantyna Wielkiego, pierwszego chrześcijańskiego cesarza. Oryginalna rzeźba była niegdyś niemal w całości pozłacana, czego ślady są widoczne do dziś.

Marek Aureliusz jest przedstawiony w stroju cywilnym, jako władca niosący pokój, a nie w zbroi jako zdobywca. Gest wyciągniętej prawej ręki cesarza to tradycyjny gest adlocutio – przemawiania do wojska lub łaski. Rzeźba imponuje realizmem – koń jest przedstawiony w ruchu, z niezwykłą dbałością o detale anatomiczne.

W 1538 roku Michał Anioł zaprojektował dla pomnika nowy postument na środku placu na Kapitolu w Rzymie. Obecnie na samym placu stoi kopia, natomiast oryginał przeniesiono do Muzeów Kapitolińskich, by chronić go przed korozją. Wizerunek tego pomnika zdobi współczesną włoską monetę o nominale 0,50 euro.

Wilczyca Kapitolińska

Wilczyca Kapitolińska to jeden z najsłynniejszych symboli Rzymu, przedstawiający mityczną opiekunkę założycieli miasta. Według legendy, zwierzę zaopiekowało się i wykarmiło własnym mlekiem porzucone bliźnięta – Romulusa i Remusa. Rzeźba przedstawia wilczycę w postawie stojącej, z głową zwróconą w bok, wydającą się czuwać nad bezpieczeństwem dzieci.

Przez wieki uważano, że odlana z brązu figura pochodzi z V wieku p.n.e. i jest dziełem Etrusków. Nowoczesne badania (datowanie radiowęglowe) sugerują jednak, że posąg wilczycy powstał znacznie później, prawdopodobnie w średniowieczu, między XI a XII wiekiem n.e. Figurki chłopców – Romulusa i Remusa – zostały dodane do rzeźby znacznie później, bo dopiero w XV wieku, przypuszczalnie przez Antonia del Pollaiolo.

Oryginalna rzeźba znajduje się na co dzień w Muzeach Kapitolińskich w Rzymie. Posąg posiada wymiary większe niż naturalnej wielkości wilka, mając około 75 cm wysokości i 114 cm długości.

Wilczyca była świętym zwierzęciem boga wojny Marsa, co podkreśla siłę i boski charakter mitu o powstaniu Rzymu. Symbolizuje ona nie tylko mityczny początek wiecznego miasta, ale także dwojaki aspekt władzy: matczyną opiekę oraz grozę.