Katedra w Merseburgu (III)

 

Katedra w Merseburgu (II)

Katedra w Merseburgu (I)

 

Merseburg, miejsce polityki między Niemcami a piastowską Polską

Najstarsza wzmianka o Merseburgu pochodzi z 850 roku. Od 1004 roku stolica biskupstwa-księstwa Merseburga. W Merseburgu wielokrotnie zapadały ważne decyzje dla dziejów Polski. W 1002 roku odbył się tu zjazd, na który przybył Bolesław I Chrobry i następnie ledwo uszedł z życiem z próby zamachu.

Tu powstała Kronika Thietmara, spisana w latach 1012–1018 przez biskupa merseburskiego oraz kronikarza Thietmara z Merseburga. Jedno z najważniejszych źródeł historycznych Europy Środkowej wczesnego średniowiecza stanowiący materiał źródłowy do historii wielu europejskich krajów m.in. Niemiec, Polski, Czech. Thietmar bardzo niekorzystnie przedstawiał Polaków i innych Słowian, co być może wiąże się z jego rodzinnymi tradycjami.

Podpisany był tu pokój kończący wojnę polsko-niemiecką w roku 1013, pozostawiający przy Polsce Milsko i Łużyce. Tego samego roku w Merseburgu Mieszko II poślubił Rychezę, córkę palatyna reńskiego Ezzona, szwagra Ottona III. Obecni byli zarówno Henryk II, jak i Bolesław I Chrobry. Zjazd w Merseburgu w 1032–1033, w czasie którego Mieszko II uznał cesarza i zawarł z nim pokój kończący IV wojnę polsko-niemiecką.

Zjazd w 1046 roku z udziałem cesarza Henryka III oraz książąt Polski Kazimierza Odnowiciela i Czech Brzetysława I, po którym w Miśni podpisano pokój między Polską a Czechami. Na zjeździe w 1135 r. hołd ze zdobytej ziemi zachodniopomorskiej z Rugią cesarzowi Lotarowi III złożył tu Bolesław III Krzywousty, uzyskując tym samym potwierdzenie jej przynależności do Polski.

Pomnik Bitwy Narodów w Lipsku

Pomnik Bitwy Narodów (Völkerschlachtdenkmal) w Lipsku upamiętnia największą bitwę okresu napoleońskiego, stoczoną w 1813 roku. Monument, ukończony w 1913 roku na setną rocznicę bitwy, ma 91 metrów wysokości i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Lipska. Został zaprojektowany przez architekta Bruno Schmitza, a jego budowa trwała piętnaście lat. 

Wzniesiono go w miejscu, gdzie podczas bitwy zlokalizowana była kwatera dowództwa Napoleona Bonaparte. Wnętrze pomnika jest równie imponujące jak jego zewnętrzna fasada, ozdobiona monumentalnymi rzeźbami. W centralnej części mieści się krypta, w której rzeźby przedstawiają pośmiertne maski wojowników, symbolizujące poległych w bitwie. 

Z platformy widokowej na szczycie pomnika rozpościera się panoramiczny widok na całe miasto. 

Monument ma charakter neoklasycystyczny, z elementami architektury secesyjnej. Pomnik jest także ważnym miejscem pamięci, przypominającym o skomplikowanej historii XIX-wiecznej Europy.

Katedra w Naumburgu z uśmiechniętą Polką

Katedra w Naumburgu (niem. Naumburger Dom, katedra świętych apostołów Piotra i Pawła w Naumburgu) to dawny kościół biskupa rzymskokatolickiego i siedziba istniejącego od 1029 roku biskupstwa. Po reformacji, kiedy to miasto przeszło na luteranizm, i po śmierci ostatniego biskupa Juliusa von Pfluga w 1564, katedra stała się własnością parafii ewangelickiej. Pierwszym ewangelickim biskupem został w 1542 roku Nikolaus von Amsdorf, który był pierwszym luterańskim hierarchą w historii Rzeszy.

Pierwsza, wczesnoromańska, świątynia poświęcona w 1042 roku istniała do XIII wieku, kiedy została zastąpiona późnoromańskim kościołem z 1210–1242, częściowo przebudowanym od ok. 1250–XIV w. w stylu wczesnogotyckim. W obecnym kształcie jest trójnawową bazyliką z transeptem i dwoma chórami od strony wschodniej (z kryptą) i zachodniej, które flankują pary wież. 

Katedra, której architektura łączy późny romanizm z wczesnym gotykiem, kryje wewnątrz cenny wystrój, m.in. dzieła rzeźby gotyckiej – przypisywany Mistrzowi Naumburskiemu zespół figur fundatorów najstarszej katedry (m.in. Ekkehard i Uta, Herman i Regelinda) oraz Grupa Ukrzyżowania i cykl pasyjny zdobiący przegrodę chórową oddzielającą chór zachodni od korpusu nawowego.

Postać Regelindy należy do najsłynniejszych poloników w sztuce europejskiej. Znana jako „śmiejąca się Polka”, Regelinda była drugą córką księcia i króla Bolesława Chrobrego, która wyszła za Hermana w 1002. Piastówna kieruje swój wzrok i uśmiech nie tylko ku małżonkowi i innym dobrodziejom (zwłaszcza Ekkehartowi i Ucie), lecz także ku wszystkim wiernym i obecnym w chórze.