Sala Rotunda w Muzeum Watykańskim

Sala Rotunda to jedno z najbardziej imponujących pomieszczeń w Muzeach Watykańskich, zaprojektowane pod koniec XVIII wieku przez Michelangelo Simonettiego. Jej architektura została zainspirowana rzymskim Panteonem, co widać w charakterystycznym okrągłym kształcie oraz ogromnej kopule. 

Centralnym punktem sali jest monumentalna monolityczna czara wykonana z rzadkiego, czerwonego porfiru, która według tradycji pochodzi z Domu Złotego Nerona. 

Podłogę zdobią wspaniałe, rzymskie mozaiki z II wieku, przedstawiające sceny walk Greków z Centaurami oraz bóstwa morskie. 

W niszach wokół sali ustawiono kolosalne posągi, wśród których wyróżnia się pozłacany, brązowy posąg Herkulesa z Teatru Pompejusza. Znajduje się tu również słynna rzeźba Antinousa, przedstawionego jako Dionizos-Ozyrys, znaleziona w Villa Adriana w Tivoli. 

Światło do wnętrza wpada przez okulus umieszczony na szczycie kopuły, co tworzy podniosłą, niemal sakralną atmosferę. Sala ta stanowi część Muzeum Pio-Clementino, dedykowanego ekspozycji najważniejszych antycznych rzeźb z papieskich kolekcji. Całość pomieszczenia podtrzymuje dziesięć potężnych kolumn wykonanych z ciemnego marmuru karraryjskiego. Dla wielu turystów Rotunda jest jednym z najbardziej fotogenicznych punktów na trasie zwiedzania, tuż przed wejściem do Sali Krzyża Greckiego.

Galeria Map w Muzeach Watykańskich w Rzymie

Galeria Map to jedno z najbardziej spektakularnych miejsc w Muzeach Watykańskich, zachwycające zarówno kartografią, jak i architekturą. Galeria została zbudowana w latach 1580–1585 na zlecenie papieża Grzegorza XIII. Korytarz ma aż 120 metrów długości, co czyni go jedną z najdłuższych sal wystawowych w kompleksie.

Na ścianach znajduje się 40 ogromnych fresków przedstawiających mapy regionów Włoch oraz posiadłości kościelnych. Prace nadzorował Egnazio Danti, wybitny matematyk, astronom i kosmograf tamtych czasów. Ukończenie wszystkich paneli zajęło artystom zaledwie trzy lata (1580–1583). Sklepienie galerii zdobią bogate, złocone stiuki oraz freski przedstawiające sceny z życia świętych i wydarzenia religijne.

Układ map odzwierciedla całe Włochy, symbolicznie jednocząc półwysep pod duchowym przewodnictwem papieża. Mapy są namalowane tak, jakby patrzyło się na nie z grzbietu Apeninów – po jednej stronie korytarza widać regiony nad Morzem Tyrreńskim, a po drugiej nad Adriatykiem. Jak na XVI wiek, mapy te są niezwykle szczegółowe i uważane za jedne z najważniejszych świadectw ówczesnej wiedzy geograficznej.

Muzeum Egipskie w Muzeach Watykańskich w Rzymie

Gregoriańskie Muzeum Egipskie zostało założone z inicjatywy papieża Grzegorza XVI w 1839 roku. Zajmuje dziewięć sal, pochodzących z dawnego apartamentu i rezydencji Piusa IV w Pałacu Belwederskim Innocentego VIII. Z tego pierwotnego układu, mającego nawiązywać do otoczenia Nilu, zachowały się różnorodne elementy architektoniczne i dekoracje ścienne o egzotycznej inspiracji.

Kolekcja jest szczególnie interesująca ze względu na eksponaty pochodzące z Egiptu i z Rzymu, w którym panowały wpływy egipskie. Wiele zabytków z najstarszego jądra starożytności zostało sprowadzonych do Rzymu na polecenie cesarza, aby upiększyć budynki, świątynie i wille, jak na przykład grupa rzeźb z Ogrodów Salustiusza. W muzeum znajdują się autentyczne mumie faraonów oraz bogato zdobione sarkofagi z III i II tysiąclecia p.n.e. Jeden z najbardziej imponujących monumentów w kolekcji to statua Ramzesa II.

Znajduje się tam również wiele egipskich dzieł sztuki rzymskiej, które świadczą o ważnym momencie w historii kultury faraońskiej, jak na przykład przedmioty z przepięknej scenerii Willi Hadriana w Tivoli. Wykonane z czarnego bazaltu rzeźby, które cesarz Hadrian kazał sporządzić na wzór egipskich do swojej willi w Tivoli.

Księga Umarłych to wyjątkowy, 30-stronicowy papirus zawierający formuły mające towarzyszyć zmarłemu w drodze w zaświaty.

Ostatnie trzy sale na trasie poświęcone są artefaktom ze starożytnego Bliskiego Wschodu.