Ruiny pałacu w Podzamczu Piekoszowskim (II)

 

Ruiny pałacu w Podzamczu Piekoszowskim koło Kielc

Pałac w Podzamczu Piekoszowskim to monumentalna ruina barokowej rezydencji magnackiej, wzniesionej w połowie XVII wieku dla Jana Aleksandra Tarły. Obiekt został zaprojektowany przez włoskiego architekta Tomasza Poncino, który nadał mu formę niemal identyczną jak Pałac Biskupów Krakowskich w Kielcach.

Rezydencja posiadała cztery sześcioboczne wieże narożne, które w czasach świetności symbolizowały potęgę i status rodu Tarłów. Według słynnej legendy, właściciel pałacu kazał wysypać drogę solą, aby jego żona mogła przejechać się saniami w środku lata.

Budowla zaczęła podupadać po wielkim pożarze w połowie XIX wieku, po którym nigdy nie odzyskała już dawnego blasku.

Mimo braku dachu i stropów, do dziś zachowały się imponujące kamienne obramowania okien oraz fragmenty dekoracyjnych gzymsów.

Pałac stanowi jedną z najważniejszych atrakcji turystycznych w pobliżu Kielc.

Ratusz w Białymstoku

Ratusz w Białymstoku to późnobarokowy budynek wzniesiony w latach 1745–1761 z inicjatywy Jana Klemensa Branickiego. Charakterystycznym elementem budowli jest wieża, która pierwotnie służyła jako punkt obserwacyjny dla straży ogniowej. Mimo swojej nazwy, budynek nigdy nie pełnił funkcji administracyjnej siedziby władz miasta, lecz służył głównie celom handlowym.

Obecnie ratusz jest główną siedzibą Muzeum Podlaskiego w Białymstoku. Wewnątrz znajduje się Galeria Malarstwa Polskiego, prezentująca prace m.in. Jana Matejki, Józefa Chełmońskiego czy Olgi Boznańskiej.

Budynek doznał znacznych zniszczeń podczas II wojny światowej, po czym został precyzyjnie zrekonstruowany w latach 50. XX wieku. Ratusz stanowi centralny punkt Rynku Kościuszki, będąc jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli architektonicznych miasta.

Wersal Północy - pałac Branickich w Białymstoku

Pałac Branickich w Białymstoku to jedna z najlepiej zachowanych rezydencji magnackich epoki saskiej w Polsce, często nazywana „Wersalem Północy” lub „Polskim Wersalem”. Obecny barokowy kształt budowli nadano w XVIII wieku na zlecenie hetmana Jana Klemensa Branickiego, który uczynił z Białegostoku znaczący ośrodek kulturalny. Rezydencja stanowi integralną część rozległego zespołu pałacowo-ogrodowego, w skład którego wchodzą m.in. dziedzińce paradne oraz bogato zdobione bramy.

Okalający pałac ogród dzieli się na dwie części: geometryczny ogród górny w stylu francuskim oraz swobodniejszy ogród dolny w stylu angielskim.

Elewacja budynku zachwyca licznymi rzeźbami, attykami oraz charakterystycznym herbem rodu Branickich – Gryfem – umieszczonym w centralnym punkcie frontonu.

Wnętrza pałacu zostały dotkliwie zniszczone podczas II wojny światowej, jednak po wojnie poddano je starannej rekonstrukcji na podstawie dawnych planów. Obecnie w reprezentacyjnych murach pałacu mieści się siedziba Rektoratu Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku.

W prawym skrzydle budynku znajduje się fascynujące Muzeum Historii Medycyny i Farmacji, które udostępnia zwiedzającym m.in. dawną aptekę i gabinet stomatologiczny.

Na terenie przypałacowym można podziwiać odrestaurowany Pawilon pod Orłem oraz liczne kamienne posągi przedstawiające bóstwa mitologiczne.

Pałac Branickich jest najważniejszym punktem na mapie turystycznej Podlasia i stanowi serce historycznego układu urbanistycznego Białegostoku.

Kościół św. Trójcy w Bogacicy

Kościół św. Trójcy w Bogacicy koło Kluczborka to zabytkowa świątynia wzniesiona w stylu barokowym. Obecna murowana budowla została ukończona w 1797 roku, zastępując wcześniejsze, drewniane konstrukcje. 

Charakterystycznym elementem architektury jest masywna wieża zwieńczona hełmem, która dominuje nad panoramą miejscowości. 

Wnętrze kościoła zdobi cenny ołtarz główny oraz liczne zabytkowe rzeźby i obrazy o dużej wartości artystycznej. 

Na szczególną uwagę zasługują zabytkowe organy, które regularnie rozbrzmiewają podczas nabożeństw. Świątynia pełni rolę centrum życia religijnego dla mieszkańców Bogacicy w gminie Kluczbork. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków, co podkreśla jego znaczenie dla dziedzictwa historycznego regionu Górnego Śląska.

Katedra w Merseburgu (III)