Dziedziniec Ośmioboczny (wł. Cortile Ottagono) to serce Muzeum Pio-Clementino i miejsce, w którym narodziły się Muzea Watykańskie. To tutaj papież Juliusz II w 1503 roku umieścił swoją prywatną kolekcję rzeźb, dając początek publicznym zbiorom. To kameralna przestrzeń pod gołym niebem, otoczona niszami, w których stoją absolutne arcydzieła:
Grupa Laokoona: Prawdopodobnie najważniejszy zabytek dziedzińca. Przedstawia trojańskiego kapłana i jego synów ginących w splotach węży. Jej odkrycie w 1506 roku wywołało sensację w Rzymie.
Apollo Belwederski: Posąg boga słońca, który przez wieki był uważany za szczytowe osiągnięcie ludzkiego piękna i elegancji.
Hermes Belwederski: Dawniej mylnie brany za Antinousa, to rzymska kopia greckiego oryginału, zachwycająca subtelną muskulaturą czy Perseusz z głową Meduzy: Dzieło Antonia Canovy z początku XIX wieku. Choć znacznie nowsze od pozostałych rzeźb, Canova tak doskonale oddał antyczny styl, że papież kazał ustawić je obok dzieł greckich i rzymskich.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz