Sala Sygnatury mieści najsłynniejsze freski Rafaela: reprezentują one debiut wielkiego malarza w Watykanie i wyznaczają początek renesansu. Nazwa sali pochodzi od najwyższego sądu Stolicy Apostolskiej, której przewodniczył sam papież, a który zbierał się w tej sali w połowie XVI wieku. Pierwotnie sala była wykorzystywana przez Juliusza II jako biblioteka i gabinet: program ikonograficzny fresków, wykonanych w latach 1508–1511, jest związany z tą funkcją. Został on z pewnością ustalony przez teologa i ma przedstawiać trzy najwyższe zasady ludzkiego umysłu: prawdę, dobro i piękno.
Prawda nadprzyrodzona znajduje swój wyraz w „Dyspucie o Najświętszym Sakramencie” (czyli teologii), prawda racjonalna w "Szkole Ateńskiej" (czyli filozofii);
Dobroć reprezentowana jest przez cnoty kardynalne i boskie oraz Prawo, podczas gdy Parnas, z Apollinem i Muzami, symbolizuje piękno. Freski na sklepieniu są ściśle powiązane z tymi poniżej. Alegoryczne postacie teologii, filozofii, sprawiedliwości i poezji odpowiadają władzom umysłu przedstawionym na poszczególnych ścianach. Za Leona X (1513–1521) pomieszczenie służyło jako gabinet i sala muzyczna. Tutaj papież przechowywał również swoją kolekcję instrumentów muzycznych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz