Wilczyca Kapitolińska to jeden z najsłynniejszych symboli Rzymu, przedstawiający mityczną opiekunkę założycieli miasta. Według legendy, zwierzę zaopiekowało się i wykarmiło własnym mlekiem porzucone bliźnięta – Romulusa i Remusa. Rzeźba przedstawia wilczycę w postawie stojącej, z głową zwróconą w bok, wydającą się czuwać nad bezpieczeństwem dzieci.
Przez wieki uważano, że odlana z brązu figura pochodzi z V wieku p.n.e. i jest dziełem Etrusków. Nowoczesne badania (datowanie radiowęglowe) sugerują jednak, że posąg wilczycy powstał znacznie później, prawdopodobnie w średniowieczu, między XI a XII wiekiem n.e. Figurki chłopców – Romulusa i Remusa – zostały dodane do rzeźby znacznie później, bo dopiero w XV wieku, przypuszczalnie przez Antonia del Pollaiolo.
Oryginalna rzeźba znajduje się na co dzień w Muzeach Kapitolińskich w Rzymie. Posąg posiada wymiary większe niż naturalnej wielkości wilka, mając około 75 cm wysokości i 114 cm długości.
Wilczyca była świętym zwierzęciem boga wojny Marsa, co podkreśla siłę i boski charakter mitu o powstaniu Rzymu. Symbolizuje ona nie tylko mityczny początek wiecznego miasta, ale także dwojaki aspekt władzy: matczyną opiekę oraz grozę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz