Świątynia Wenus i Romy była największą budowlą sakralną w całym starożytnym Rzymie. Jej budowę rozpoczął cesarz Hadrian w 121 roku n.e., a oficjalne poświęcenie nastąpiło w 135 roku. Budowla znajdowała się na wzgórzu Velia, tuż obok Koloseum, co czyniło ją niezwykle eksponowanym punktem miasta.
Świątynia była poświęcona dwóm bóstwom: Venus Felix (bogini płodności i miłości) oraz Roma Aeterna (personifikacji wiecznego Rzymu). Architektura była unikalna, ponieważ składała się z dwóch oddzielnych cel (pomieszczeń) ustawionych do siebie plecami. Cela Wenus była skierowana w stronę Koloseum, natomiast cela bogini Romy patrzyła na Forum Romanum. Według legendy, projekt autorstwa Hadriana był krytykowany przez słynnego architekta Apollodorosa z Damaszku, co miało doprowadzić do jego wygnania. Świątynię otaczało ponad sto potężnych kolumn wykonanych z szarego granitu i białego marmuru.
W IX wieku papież Leon IV polecił wznieść w tym miejscu kościół Santa Maria Nova, co pomogło przetrwać części antycznej konstrukcji. Do dziś najlepiej zachowaną częścią są masywne, kasetonowe absydy, które wciąż dominują w krajobrazie Forum Romanum.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz