W lipcu 1943 roku niemieccy okupanci przeprowadzili masową egzekucję około 100 więźniów politycznych z warszawskiego Pawiaka. Jako miejsce tej brutalnej zbrodni wybrano zadrzewiony, ustronny teren położony malowniczo pomiędzy raszyńskimi stawami.
Ofiarami mordu byli Polacy przetrzymywani wcześniej w więzieniu na Pawiaku, stanowiącym wówczas największe niemieckie więzienie polityczne w okupowanym kraju. Wśród rozstrzelanych osób znajdowali się przede wszystkim członkowie polskiego ruchu oporu oraz przedstawiciele krajowej inteligencji. Egzekucja w Raszynie wpisywała się w hitlerowski plan systematycznej i potajemnej likwidacji elit polskiego społeczeństwa. Niemieccy oprawcy starali się zachować całą akcję w tajemnicy przed okolicznymi mieszkańcami, wybierając słabo widoczne miejsce straceń. Podobne masowe mordy na więźniach Pawiaka realizowano w tamtym okresie regularnie również w innych podwarszawskich miejscowościach, takich jak Palmiry czy Magdalenka.
W 1967 roku na miejscu straceń w Raszynie uroczyście wzniesiono pomnik ku czci pomordowanych rodaków. Współcześnie ten monument przypomina kolejnym pokoleniom o tragicznych losach więźniów Pawiaka i wojennej historii Raszyna.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz