Skarbiec Loreto w Pradze (I)

Skarbiec Loreto w Pradze to obszerny zbiór kilkuset przedmiotów liturgicznych i wotywnych, biżuterii oraz narzędzi i naczyń użytkowych, przechowywany przez Zakon Braci Mniejszych Kapucynów w Loreto w Pradze. Jest to drugi najcenniejszy skarbiec kościelny w Czechach.

Obiekty były gromadzone od założenia Loreto w 1626 roku, początkowo głównie przez fundatorkę Benignę Kateřinę z Lobkowiczów (̝1594-1653). Pochodzą one głównie z okresu baroku. W latach 1699-1702 wybudowano dla nich specjalne pomieszczenie na parterze krużganka. Podczas II wojny światowej kolekcja została ukryta przed Niemcami nazistami w piwnicy pod krużgankiem, a okna wejściowe i wentylacyjne zamurowano. W latach 1950-1951 kolekcja została odkryta, zebrana i skonfiskowana przez komunistów. Po powrocie kapucynów do klasztoru w 1990 roku nastąpiła ich restytucja zakonowi.

Najcenniejsza jest złota monstrancja, zwana Praskim Słońcem, z lat 1699–1705. Została wykonana przez wiedeńskiego złotnika Johanna Baptistę Khünischbauera i wiedeńskiego jubilera Matthiasa Stegnera wraz z ich czeladnikami według projektu graficznego cesarskiego architekta dworu Jana Bernarda Fischera z Erlach. Monstrancja powstała z spuścizny hrabiny Ludmiły Ewy Franciszki Kolowratowej z domu Hýzrlová z Chodů, która podarowała złoto, srebro i 6568 diamentów ze swojej sukni ślubnej, z czego wykorzystano 6222 diamenty.

Kaplica Matki Boskiej Bolesnej w Lorecie w Pradze

Kaplica Matki Boskiej Bolesnej w Lorecie w czeskiej Pradze to najstarsza narożna kaplica krużganka. Została zbudowana w 1686 roku na koszt radnego F. Windischa dla gotyckiej rzeźby Piety, którą rok wcześniej podarował Lorecie mieszczanin V. Rincolini. Według legendy figura cudem uniknęła spalenia przez kalwina. Pieta z początku XV wieku znajduje się na ołtarzu głównym kaplicy. 

Ołtarz boczny z lat trzydziestych XVIII wieku poświęcony jest domniemanemu męczennikowi, św. Wilgefortis, którego kult był szczególnie żywy w krajach nordyckich.

Kaplice świętej Rodziny i świętego Krzyża w Lorecie w Pradze

Kaplica Świętej Rodziny (czasami również św. Józefa) została ufundowana w 1691 roku dzięki wsparciu finansowemu Ludmiły Ewy Franciszki hrabiny Kolowratovej z domu Hýzerlová z Chodů (w ołtarzu głównym z obrazem „Pokrewieństwo z Chrystusem” widnieje jej herb). Ołtarz boczny przedstawia kapucyńskiego świętego Feliksa z Cantalici jest rokokowy i ozdobiony wysokiej jakości dekoracją rzeźbiarską autorstwa Richarda Prachnera.

Kaplica Świętego Krzyża została wzniesiona w 1691 roku z fundacji Ludmiły Ewy Franciszki hrabiny Kolowratowej. Ołtarz główny z 1692 roku z obrazem Czyśćca uzupełnia rzeźba Ukrzyżowanego Chrystusa. Ołtarz boczny kapucyńskiego męczennika św. Fidela z Sigmaringen pochodzi z 1735 roku, podobnie jak rzeźba św. Dyzmy. Posąg Chrystusa Biczowanego pochodzi z XVII wieku i pierwotnie przeznaczony był do kaplicy Matki Boskiej Bolesnej.

Kaplice św. Anny oraz Franciszka Serafińskiego w Lorecie w Pradze

W Lorecie w Pradze w krużgankach znajdują się kaplice.

Kaplica św. Anny została wzniesiona w 1687 roku z funduszy publicznych jako druga najstarsza z kaplic narożnych. Ołtarz główny z końca XVII wieku zdobi płaskorzeźba przedstawiająca św. Annę Samotrzeciej (dar Katarzyny Polikseny z Lobkowiczów). Ołtarz boczny św. Wawrzyńca został wzniesiony w 1709 roku z fundacji Ewy Izabeli z Förphanovej.

Kaplica św. Franciszka Serafińskiego została wzniesiona w 1717 roku z fundacji Eleonory Karoliny, księżnej z Lobkowiczów, według projektu K. Dientzenhofera. Główny ołtarz rzeźbiony w stylu baroku, pochodzący z warsztatu rzeźbiarza M. V. Jäckela, zdobi w centrum znakomity obraz Stygmatyzacji św. Franciszka pędzla Petra Brandla.

Barokowe krużganki w Lorecie w Pradze

Kwadratowy, kryty korytarz, zwany krużgankiem, powstał wkrótce po wybudowaniu Kaplicy Loretańskiej – Santa Casa w Pradze (Loreta). Jest on schronieniem dla przybywających pielgrzymów i do dziś chroni ich przed niepogodą, chroniąc przed zmoknięciem od deszczu i od słońca. Z zadaszonego korytarza można spokojnie zwiedzać Kaplicę Loretańską, zdobioną płaskorzeźbami ze wszystkich stron. W narożnikach krużganka znajdują się cztery kaplice, a dwie kolejne – na osi północ-południe. We wschodniej części krużganka znajdowała się tzw. Wielka Kaplica, która na przestrzeni wieków była wielokrotnie rozbudowywana, aż stała się obecnie kościołem Narodzenia Pańskiego.

Romańskie wnętrze bazyliki św. Jerzego w Pradze

 

Bazylika świętego Jerzego była drugim kościołem wzniesionym na terenie Zamku Praskiego. Z pierwotnej budowli, ufundowanej około 920 roku przez księcia Wratysława pierwszego, pozostały jedynie fundamenty. Jego obecny romański wygląd, z główną absydą i dwiema wieżami, pochodzi z odbudowy po niszczycielskim pożarze w XII wieku. Wnętrze bazyliki utrzymane jest w stylu romańskim, a zatem jest bardzo proste i monumentalne.