10 kwietnia 1525 r. - hołd pruski

Hołd lenny złożony królowi Polski Zygmuntowi I Staremu przez Albrechta Hohenzollerna, księcia w Prusach odbył się 10 kwietnia 1525 roku w Krakowie. 
 

Cmentarz jeńców radzieckich i włoskich w Białobrzegach

 

Cmentarz znajduje się na północnym skraju koszar w Białobrzegach (powiat legionowski) na tzw. „Winnej Górze”. Założono go w sierpniu 1941 r. dla obozu jeńców radzieckich, którzy dostali się do niewoli po ataku Niemiec hitlerowskich na ZSRR. Obóz zlokalizowany był pomiędzy Beniaminowem a Białobrzegami noszący numerację Stalag 368, a następnie nr 333, mieścił się tuż obok koszar na odrutowanym polu.

Jeńcy początkowo mieszkali w ziemiankach, a potem w barakach. W związku z nieludzkimi warunkami bytowania w obozie zmarło co najmniej 10 tys. jeńców radzieckich różnych narodowości (w tym Polacy wcielani do Armii Czerwonej). Przyczyną śmiertelności były epidemie, głównie tyfusu, głód, bicie oraz praca ponad ludzkie siły w obozowych filiach w Poniatowie, Bukowie i w legionowskich koszarach. Głód powodował, iż jeńcy jedli trawę. 

Próby udzielania pomocy przez okolicznych mieszkańców były karane śmiercią. Jesienią 1943 r. niemiecki wartownik postrzelił Genowefę Wróbel za przerzucanie żywności przez druty. Załogę obozu tworzyły niemieckie kompanie 614. Batalionu Strzelców Krajowych, złożone ze starszych mężczyzn, nienadających się do służby frontowej. 

Do obozu jenieckiego w Beniaminowie od 8 września 1943 roku zaczęli trafiać jeńcy włoscy. W obozie był więziony przez pewien czas Giovanni Guareschi, włoski pisarz, autor serii powieściowej o don Camillo (charakterystycznym włoskim proboszczu), a następnie został przeniesiony do Niemiec, do

G. Guereschi

Wietzendorf i Sandbostel. Odnosząc się do ciężkiego okresu niewoli, powiedział: „Nie żyliśmy jak dzicy. Nie zamknęliśmy się w swoim egoizmie. Głód, brud, zimno, choroby, rozpaczliwa tęsknota za naszymi matkami i dziećmi, ponury smutek nad nieszczęściem naszej ziemi nie pokonały nas. Nigdy nie zapomnieliśmy, że jesteśmy ludźmi cywilizowanymi, z przeszłością i przyszłością”. Wrócił z niewoli niemieckiej ważąc 40 kilogramów.

Według szczątkowych danych niemieckich w 1942 r. w obozie przebywało 6378 jeńców, natomiast jesienią 1943 r. było tu 2114 jeńców radzieckich i 2720 żołnierzy włoskich. Przez obóz przewinęło się około 30 tysięcy jeńców.

28 lipca 1944 r., tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego, obóz w Beniaminowie został oswobodzony przez pododdział Armii Krajowej z III batalionu nieporęckiego dowodzonego przez por. Zygmunta Mireckiego ps. „Zim”.

Na terenie cmentarza złożono 3 płyty nagrobne jeńców włoskich zmarłych w 1944 r.

9 kwietnia 1241 r. bitwa pod Legnicą

 

Wojska polskie, wspierane przez posiłki morawsko-niemieckie, poniosły klęskę w bitwie pod Legnicą (9 kwietnia 1241 r.) z siłami mongolskimi.

Die polnische Armee, unterstützt von mährisch-deutschen Verstärkungen, wurde in der Schlacht von Liegnitz (9. April 1241) von den mongolischen Streitkräften besiegt.

The Polish army, supported by Moravian-German reinforcements, was defeated in the Battle of Legnica (April 9, 1241) by the Mongol forces.

Zamek w Budziszynie

Malowniczy zamek w Budziszynie, położony na skale nad Szprewą. To tu Bolesław Chrobry zawarł pokój z Niemcami w 1018 roku i przez krótki czas gród należał do Polski. Zwiedzaliśmy go w tegoroczne ferie. 

Das malerische Schloss in Bautzen, auf einem Felsen über der Spree gelegen. Hier schloss Bolesław Chrobry 1018 Frieden mit Deutschland und für kurze Zeit gehörte die Festung zu Polen. Wir haben es in den diesjährigen Ferien besucht. 

The picturesque castle in Bautzen, situated on a rock above the Spree. It was here that Bolesław Chrobry made peace with Germany in 1018 and for a short time the stronghold belonged to Poland. We visited it during this year's holidays.

Pamięć o poległych w bitwie pod Budziszynem 1945 r.

 W lutym tego roku, podczas ferii zimowych, byłem w Budziszynie i nawiedziłem pomnik poświęcony poległym żołnierzom 2 Armii Wojska Polskiego w bitwie pod Budziszynem oraz cmentarz wojskowy Armii Czerwonej. W czasie krwawej bitwy pod Budziszynem od 21 do 30 kwietnia 1945 roku polskie oddziały poniosły wysokie straty: 4902 poległych żołnierzy i 2798 zaginionych bez wieści. Była to ostatnia udana ofensywa niemiecka w czasie wojny. Cześć pamięci polskim żołnierzom!

In February this year, during the winter holidays, I was in Bautzen and visited the monument dedicated to the fallen soldiers of the 2nd Polish Army in the Battle of Bautzen and the military cemetery of the Red Army. During the bloody battle of Bautzen from April 21 to 30, 1945, Polish troops suffered heavy losses: 4,902 dead soldiers and 2,798 missing. It was the last successful German offensive of the war.

Im Februar dieses Jahres war ich in den Winterferien in Bautzen und habe das Denkmal für die Gefallenen der 2. polnischen Armee in der Schlacht bei Bautzen und den Soldatenfriedhof der Roten Armee besucht. Während der blutigen Schlacht bei Bautzen vom 21. bis 30. April 1945 erlitten polnische Truppen schwere Verluste: 4.902 Soldaten wurden getötet und 2.798 vermisst. Es war die letzte erfolgreiche deutsche Offensive des Krieges.

Paproć Duża - mogiła polskich żołnierzy poległych w 1920 r.

 

W czasie wojny polsko-bolszewickiej 4 sierpnia 1920 r. na polach Paproci i Pęchratki 201 ochotniczy pułk piechoty poniósł ogromne straty w walce z bolszewikami. Szczątki poległych spoczywają w zbiorowej mogile w Paproci Dużej. Z uwagi na dużą liczbę harcerzy w szeregach pułku nazwano go „harcerskim”. Mogiła jest usytuowana za wsią, po prawej stronie drogi prowadzącej do miejscowości Pęchratka Mała. Ma formę kurhanu, na którego szczycie ustawiono wysoki krzyż drewniany. Cześć pamięci polskim bohaterom!

During the Polish-Bolshevik war on August 4, 1920, on the fields of Paproci and Pęchratki, the 201st Volunteer Infantry Regiment suffered huge losses in the fight against the Bolsheviks. The remains of the fallen rest in a mass grave in Paproci Duza. Due to the large number of scouts in the ranks of the regiment, it was called "scout". The grave is located behind the village, on the right side of the road leading to the village of Pęchratka Mała. It has the form of a mound with a tall wooden cross on top.

Mur Pamięci

 

Centralnym elementem Parku Wolności w Muzeum Powstania Warszawskiego jest Mur Pamięci o długości 156 m, na których granitowych płytach wyryto ponad 11 tysięcy nazwisk żołnierzy powstania poległych w powstaniu. Lista ta jest nieustannie uzupełniana.

W centralnej części Muru zawieszono ważący 230 kg dzwon „Monter”, poświęcony Antoniemu Chruścielowi – dowódcy powstania warszawskiego. Dzwon bije 1 sierpnia o godzinie „W”, czyli o 17.00 – godzinie wybuchu powstania warszawskiego.

Zentrales Element des Freiheitsparks am Museum des Warschauer Aufstands ist die 156 m lange Gedenkmauer, auf deren Granitplatten über 11.000 Namen der im Aufstand gefallenen Aufstandssoldaten eingraviert sind. Diese Liste wird laufend ergänzt. Im mittleren Teil der Mauer wurde eine 230 Kilogramm schwere „Monter“-Glocke aufgehängt, die Antoni Chruściel, dem Kommandanten des Warschauer Aufstands, gewidmet war. Die Glocke läutet am 1. August zur „W“-Stunde, also um 17.00 Uhr – der Stunde des Ausbruchs des Warschauer Aufstands.

The central element of the Freedom Park at the Warsaw Uprising Museum is the 156 m long Memorial Wall, on whose granite slabs over 11,000 names of the uprising soldiers who died in the uprising are engraved. This list is constantly being supplemented. In the central part of the Wall, a 230-kilogram “Monter” bell, dedicated to Antoni Chruściel, the commander of the Warsaw Uprising, was hung. The bell rings on August 1 at the "W" hour, i.e. at 17.00 - the hour of the outbreak of the Warsaw Uprising.

Kamienica, gdzie urodził się ks. I. Skorupka

W kamienicy przy ul. Ciepłej 3 w Warszawie (znajdującej się w pobliżu stacji metra rondo ONZ) w 1893 urodził się w niej późniejszy duchowny rzymskokatolicki Ignacy Skorupka – ksiądz, kapelan wojskowy poległy w bitwie pod Ossowem w 1920.

In a tenement house at ul. Ciepła 3 in Warsaw (located near the Rondo ONZ metro station) in 1893, the later Roman Catholic priest Ignacy Skorupka was born there - a priest, a military chaplain who died in the Battle of Ossów in 1920.

In einem Mietshaus in der ul. Ciepła 3 in Warschau (in der Nähe der U-Bahnstation Rondo ONZ) wurde dort 1893 der spätere römisch-katholische Priester Ignacy Skorupka geboren - ein Priester, ein Militärgeistlicher, der 1920 in der Schlacht von Ossów starb.

Nieszpory sycylijskie 1282 r.

 Nieszpory sycylijskie pod tą "religijną" nazwą kryje się powszechne powstanie mieszkańców Sycylii, które wybuchło w Poniedziałek Wielkanocny 30 marca 1282 w Palermo przeciw francuskim okupantom króla Karola I Andegaweńskiego. Zapraszam do obejrzenia mojego filmiku.

Vespri siciliani - sotto questo nome "religioso" c'è una rivolta generale degli abitanti della Sicilia, scoppiata il lunedì di Pasqua, 30 marzo 1282 a Palermo, contro gli occupanti francesi del re Carlo I d'Angiò.

Sicilian Vespers - under this "religious" name there is a general uprising of the inhabitants of Sicily, which broke out on Easter Monday, March 30, 1282 in Palermo against the French occupiers of King Charles I of Anjou. I invite you to watch my video.

Sizilianische Vesper - unter diesem „religiösen“ Namen findet sich ein allgemeiner Aufstand der Einwohner Siziliens, der am Ostermontag, dem 30. März 1282 in Palermo gegen die französischen Besatzer von König Karl I. von Anjou ausbrach. Ich lade Sie ein, sich mein Video anzusehen.

Ruiny zamku w Bodzentynie

 

W Bodzentynie, u podnóża gór Świętokrzyskich znajdują się ruiny zamku. Murowany, gotycki zamek zbudował tu przed rokiem1380 bp Florian z Mokrska. Zamek, którego umocnienia połączone były z fortyfikacjami miejskimi, stanowił przez kilka stuleci ulubione miejsce pobytu biskupów krakowskich.

In Bodzentyn, at the foot of the Świętokrzyskie Mountains, there are the ruins of a castle. A brick, gothic castle was built here before 1380 by Bishop Florian of Mokrsko. The castle, whose fortifications were connected with the city fortifications, was for several centuries a favorite place of residence of the bishops of Krakow.

In Bodzentyn, am Fuße des Świętokrzyskie-Gebirges, befinden sich die Ruinen einer Burg. Eine gotische Backsteinburg wurde hier vor 1380 von Bischof Florian von Mokrsko erbaut. Die Burg, deren Befestigung mit der Stadtbefestigung verbunden war, war mehrere Jahrhunderte lang ein beliebter Aufenthaltsort der Krakauer Bischöfe. 

Stracenie członków Rządu Narodowego w powstaniu styczniowym

Romuald Traugutt, ostatni dyktator powstania styczniowego, został aresztowany przez rosyjską policję w nocy z 10 na 11 kwietnia 1864 o 2 nad ranem w swojej warszawskiej kwaterze, wydany przez Artura Goldmana. Początkowo przetrzymywany był na Pawiaku, a później więziono go w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Próbowano wydobyć z niego informacje dotyczące dowództwa powstania, jednak Traugutt nie wydał nikogo. 

19 lipca Traugutt został zdegradowany i skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie w okolicy Cytadeli Warszawskiej 5 sierpnia 1864 w obecnym Parku Traugutta koło Fortu Legionów o 10 rano. Wraz z nim stracono członków Rządu Narodowego w powstaniu styczniowym: Rafała Krajewskiego, Józefa Toczyskiego, Romana Żulińskiego i Jana Jeziorańskiego. 

Ostatnim gestem przed śmiercią Traugutta było ucałowanie krzyża, podczas gdy zebrany trzydziestotysięczny tłum śpiewał pieśń Święty Boże, święty mocny. Po chwili śpiew zagłuszyła rosyjska orkiestra wojskowa grająca walca „Na sopkach Mandżurii". Zgodnie z carskim zwyczajem wisieli na szubienicy do wieczora. Straceńców pogrzebano pod osłoną nocy.

Pierwszy krzyż i istniejący do dziś pamiątkowy głaz ustawiono tutaj już w 1916 r. Cztery lata później – o czym informuje napis na drugim kamieniu – pochowano tu pięć znalezionych w pobliżu czaszek, choć nie ma pewności czy należą one do straconych członków rządu. W II RP postać Romualda Traugutta otaczana była kultem, a jego śmierć porównywano do męki Chrystusa. 

Romuald Traugutt, the last dictator of the January Uprising, was arrested by the Russian police on the night of April 10/11, 1864 at 2 am in his Warsaw headquarters, released by Artur Goldman. Initially, he was held in Pawiak, and later he was imprisoned in the 10th Pavilion of the Warsaw Citadel. Attempts were made to extract information from him regarding the command of the uprising, but Traugutt did not give up anyone.

On July 19, Traugutt was demoted and sentenced to death. The sentence was carried out by hanging in the vicinity of the Warsaw Citadel on August 5, 1864 in what is now Traugutt Park near the Legions Fort at 10 am. Together with him, members of the National Government in the January Uprising were executed: Rafał Krajewski, Józef Toczyski, Roman Żuliński and Jan Jeziorański.

The last gesture before Traugutt's death was kissing the cross, while the gathered crowd of thirty thousand people sang the song Holy God, Holy Strong. After a while, the singing was drowned out by a Russian military band playing the waltz "On the Sopkach of Manchuria." In accordance with the tsar's custom, they hung on the gallows until evening. The lost were buried under the cover of night.

The first cross and the commemorative stone, which still exists today, were placed here in 1916. Four years later, as indicated by the inscription on the second stone, five skulls found nearby were buried here, although it is not certain whether they belong to executed members of the government. In the Second Republic of Poland, the figure of Romuald Traugutt was worshiped, and his death was compared to the Passion of Christ.

Romuald Traugutt, der letzte Diktator des Januaraufstands, wurde in der Nacht vom 10. auf den 11. April 1864 um 2 Uhr morgens in seinem Warschauer Hauptquartier von der russischen Polizei festgenommen. Zunächst wurde er in Pawiak festgehalten, später wurde er im 10. Pavillon der Warschauer Zitadelle inhaftiert. Es wurde versucht, ihm Informationen über die Führung des Aufstands zu entlocken, aber Traugutt gab niemanden auf.

Am 19. Juli wurde Traugutt degradiert und zum Tode verurteilt. Das Urteil wurde durch Erhängen in der Nähe der Warschauer Zitadelle am 5. August 1864 im heutigen Trauguttpark in der Nähe des Legionsforts um 10 Uhr vollstreckt. Zusammen mit ihm wurden im Januaraufstand Mitglieder der Nationalregierung hingerichtet: Rafał Krajewski, Józef Toczyski, Roman Żuliński und Jan Jeziorański.

Die letzte Geste vor Traugutts Tod war das Küssen des Kreuzes, während die versammelte Menge von dreißigtausend Menschen das Lied „Heiliger Gott, heiliger Starker“ sang. Nach einer Weile wurde der Gesang von einer russischen Militärkapelle übertönt, die den Walzer „Auf der Sopkatsch der Mandschurei" spielte. Nach zaristischem Brauch hingen sie bis zum Abend am Galgen. Die Verlorenen wurden im Schutz der Nacht begraben.

1916 wurden hier das erste Kreuz und der heute noch existierende Gedenkstein aufgestellt. Vier Jahre später wurden hier, wie die Inschrift auf dem zweiten Stein verrät, fünf in der Nähe gefundene Schädel bestattet, deren Zugehörigkeit jedoch nicht sicher ist hingerichtete Regierungsmitglieder. In der Zweiten Republik Polen wurde die Figur von Romuald Traugutt verehrt und sein Tod mit der Passion Christi verglichen.

Brama Straceń w Warszawie

 

Brama Straceń to wschodnia brama Cytadeli Warszawskiej, zbudowana w latach 1833–1835 jako Wrota Iwanowskie.

W pobliżu tej bramy, od 1886 Rosjanie wykonywali egzekucje więźniów politycznych na skarpie Cytadeli od strony Wisły. Stały tam szubienice, których szczątki wmurowane w ściany bramy widoczne są jeszcze dzisiaj. Ciała straceńców były chowane bezpośrednio na stoku, a robiono to w najgłębszym ukryciu.

1 listopada 1933 uroczyście otwarto cmentarz-mauzoleum straconych tu patriotów. Ustawiono 152 krzyże i 7 macew, a na ścianach bramy powieszono 6 marmurowych tablic pamiątkowych z nazwiskami ofiar.

The Execution Gate is the eastern gate of the Warsaw Citadel, built in 1833-1835 as the Iwanów Gate.

Near this gate, from 1886, the Russians carried out executions of political prisoners on the slope of the Citadel from the Vistula side. There were gallows there, the remains of which, embedded in the walls of the gate, are still visible today. The bodies of the lost were buried directly on the slope, and this was done in the deepest hiding place.

On November 1, 1933, the cemetery-mausoleum of the patriots executed here was officially opened. 152 crosses and 7 matzevot were set up, and 6 marble commemorative plaques with the names of the victims were hung on the walls of the gate.

Das Hinrichtungstor ist das östliche Tor der Warschauer Zitadelle, das 1833-1835 als Iwanów-Tor erbaut wurde. In der Nähe dieses Tores führten die Russen ab 1886 Hinrichtungen politischer Gefangener am Hang der Zitadelle von der Weichselseite aus durch. Dort stand ein Galgen, dessen Reste, eingelassen in die Mauern des Tores, noch heute sichtbar sind. Die Leichen der Verlorenen wurden direkt am Hang bestattet, und zwar im tiefsten Versteck.

Am 1. November 1933 wurde das Friedhofs-Mausoleum der hier hingerichteten Patrioten offiziell eröffnet. 152 Kreuze und 7 Matzevot wurden aufgestellt, und an den Wänden des Tores wurden 6 Gedenktafeln aus Marmor mit den Namen der Opfer aufgehängt.

Zamek książąt mazowieckich w Ciechanowie

 Zamek w Ciechanowie został zbudowany na przełomie XIV i XV wieku przez księcia mazowieckiego Janusza I Starszego, dla obrony północno - wschodnich granic księstwa. Zamek był ośrodkiem władzy administracyjno - sądowniczej, pełnił też rolę schronienia dla mieszkańców miasta w czasie najazdów litewskich i krzyżackich.

Die Burg in Ciechanów wurde um die Wende vom 14. zum 15. Jahrhundert vom Herzog von Masowien, Janusz I. dem Älteren, zur Verteidigung der nordöstlichen Grenzen des Herzogtums erbaut. Die Burg war das Zentrum der Verwaltungs- und Justizgewalt und diente den Einwohnern der Stadt während der litauischen und germanischen Invasionen als Zufluchtsort.

The castle in Ciechanów was built at the turn of the 14th and 15th centuries by the Duke of Masovia, Janusz I the Elder, to defend the north-eastern borders of the duchy. The castle was the center of administrative and judicial power, it also served as a shelter for the inhabitants of the city during the Lithuanian and Teutonic invasions.

Bitwa pod Mohaczem (1526 r.) - wielka klęska Węgier i Jagiellonów

 

29 sierpnia 1526 roku pod Mohaczem wojska węgierskie dowodzone przez króla Ludwika Jagiellończyka zostały rozgromione przez armię osmańską pod dowództwem sułtana Sulejmana Wspaniałego. W konsekwencji nastąpił koniec potęgi Jagiellonów, a w dalszych latach podział ziem węgierskich.

On August 29, 1526, near Mohacs, the Hungarian army led by King Ludwik Jagiellończyk was defeated by the Ottoman army under the command of Sultan Suleiman the Magnificent. As a consequence, the power of the Jagiellonians ended, and in the following years the Hungarian lands were divided.

Am 29. August 1526 wurde in der Nähe von Mohacs die ungarische Armee unter König Ludwik Jagiellończyk von der osmanischen Armee unter dem Kommando von Sultan Suleiman dem Prächtigen besiegt. Infolgedessen endete die Macht der Jagiellonen und in den folgenden Jahren wurden die ungarischen Länder geteilt.

1526. augusztus 29-én Mohács közelében a Ludwik Jagellóńczyk király vezette magyar sereg vereséget szenvedett a Nagy Szulejmán szultán parancsnoksága alatt álló oszmán seregtől. Ennek következtében a Jagellók hatalma megszűnt, és a következő években a magyar földek felosztásra kerültek.

Rozstrzelani harcerze Zawiszacy i członkowie AK w Rembertowie

 Na skraju lasu u zbiegu ulic Zesłańców Syberyjskich i Magenta w Rembertowie (obecnie dzielnica Warszawy) znajduje się pomnik. Tutaj w lesie 26 czerwca 1944 r. Niemcy rozstrzelali 10 członków Armii Krajowej i Szarych Szeregów, mieszkańców Rembertowa i okolic. 

On the edge of the forest, at the junction of Zesłańców Siberyjskich and Magenta Streets in Rembertów (now a district of Warsaw), there is a monument. Here in the forest on June 26, 1944, the Germans shot 10 members of the Home Army and the Gray Ranks, residents of Rembertów and the surrounding area.

Am Waldrand an der Kreuzung der Zesłańców-Siberyjskich- und der Magenta-Straße in Rembertów (heute ein Stadtteil von Warschau) befindet sich ein Denkmal. Hier im Wald erschossen die Deutschen am 26. Juni 1944 10 Angehörige der Heimatarmee und der Grauen Reihen, Einwohner von Rembertów und Umgebung.